Bu tatlı dileklerimden, ben büyük adamım ve çok acelem havalarıyla sıranın en başına meyledip, bankodaki lamadan nasibini alan yine de en önde yan tarafta konumlanan ancak, bir önümdeki sıradan ve adaletten sorumlu bıyıkları sarkık ve kartal nazarlı vatandaşın bakışlarına dayanamayıp şansını bir üst kata çıkarak deneyen bir bitirim mahalle esnafı, arkamda özetle “kırek dosyası içindeki geym e sağ tıkla kopi de sonra oyunu yüklediğin klasörde sağ tuş yapıp paste yap sonra değiştir de ” 10 dakika cep telefonu ile oyun crack etmeyi tarif eden ve kendisine doğru bakıldığında havalara girerek kendini hekır zanneden de nasiplenmedi değil. Neyse, kimlere sövdüğümü yazayım desem yazı bitmeyecek. Konuyu dağıtmayayım.

Kenarda oturan türbanlı bir bayan ara sıra ayağa kalkıp sıraya doğru meylediyor ve geriye yerine oturuyordu. Ancak, birkaç kişi ilerledikten sonra gelip sıranın önüne geçti. Sıradan mırıldanmaların yükselmesiyle birlikte iki sıra önümdeki türbanlı olmayan bir kadın “lütfen sıraya geçin” diye seslendi. Türbanlı da “ben de sıradayım ancak kenarda bekliyordum” diye yanıtladı. Türbanlı olmayan kadın “sıradaysan sırada beklersin, biz neden kenarda beklemiyoruz” sorusuna suskunlukla karşılık verdi. Bu suskunluk, türbanlı olmayan kadının öfkesini “sen namuslusun, biz değil, burda beklersen erkekler yer, kötü kadın oluruz öyle mi” ye vardırdı. Türbanlı kadının sessizliği bozulmadı. Önümdeki sıradan ve adaletten sorumlu sarkık bıyıklının, türbanlı olmayan kadını “ben şahidim, o bizden önce gelmişti” diye sakinleştirmeye çalışması da pek işe yaramamış, kadının ve sıradaki bir kısım destekçisinin söylenmeleri kesilmemişti. Neyse ki bankodaki lamanın türbanlı kadını da salgılarından mahrum etmemesi, türbanlı olmayan kadını ve sıradakileri biraz yatıştırmış ve toplumsal barış tekrar sağlanmıştı.

Bu olay belki bir on, yirmi sene önce yaşansa acaba aynı şekilde mi tepkiler verirdik? Yoksa türbanlı olmayan kadın, türbanlı kadının bazı konulardaki hassasiyetlerini anlayışla karşılayıp sesini çıkarmaz mıydı? Evet pek muhtemelen çıkarmazdı. Çünkü iki kesim arasındaki farklılıklar kılcal boyuttaydı ve herkesçe kabul edilebiliyordu. Oysa günümüzde bu farklılıklar, derin yarıklar halini almış ve her nedense tahammül edilemez boyutlarda dolaşıyor.

Neden ve nasıl bu durumlara geldik diye kaçımız kendimize soruyoruz acaba? Neler ya da kimlerdir bu ayrışmanın, adeta düşmanlaşmanın sorumluları? Yıllardır bizi yönetenlerin bu işte sorumluluğu var mıdır?

Bakıyorum yıllardır bizi yönetenlere.

Türbanlı olmayan kesimin büyük teveccühle desteklediği, iki lafının biri Atatürk, laiklik, Cumhuriyet ve kurumları olanlara. Değeri tartışılır büyüklerim, hiç etrafınıza bakıyor musunuz, yıllardır dilinize plesenk ettiğimiz değerler bugün ne durumlara gelmiş diye? Biz ne yaptık da sözde temsil ettiğimiz tüm bu değerler bugün şamar oğlanına dönmüş, gelişimin çağı yakalamanın birer engeli durumuna neden düşmüşler, düşürülmüşler? Bu işi nasıl başardık?

Bakıyorum yıllardır bizi yönetenlere.

Dini hassasiyetleri biraz daha yüksek ve muhafazakar değerlere daha bir önem veren toplum kesiminin teveccüh gösterdiği ve iki laflarından biri din, iman, garip gureba, adalet olanlara. Siz tam değerini tespit edemediğim büyüklerim, siz hiç etrafınıza bakıyor musunuz, yıllardır siyasi çıkarlarınız için dilinize ciklet ettiğiniz din, iman ve bunların simgelerine bugün ne gözle bakılıyor diye? Temsil ettiğinizi iddia ettiğiniz anlayışı topluma yaymak yerine onları toplumu tam ortadan yarmak için kullanmaya başladığınızı ve meyvelerini de bolca aldığınızı hiç görebiliyor musunuz?

Bakıyorum yıllardır bizi yönetenlere.

Adapazarı’nda kendi aralarında Kürtçe konuşan iki vatandaşın, minibüsteki diğer yolcularca dövülüp hastanelik edilmesinde, siz vatan, bayrak, seviyorsan hay hay sevmiyorsan bay bay cılar, hiç sorumluluk duyuyor musunuz iki garibanın kötürüme yakın kalmasından? İki insanı bu hallere sokabilen halet-i ruhiyedeki payımız nedir diye soruyor musunuz kendinize? Ya siz, sözde Kürt halkını temsil ettiğini söyleyen tayfa, ne diyorsunuz minibüs olayına? Hiç aklınıza geliyor mu yarardan çok zarar mı veriyoruz sözde temsil ettiğimiz bir etnik gruba diye? Sayenizde bütün bir millet terörist gözüyle bakmaya başlamış olmasın temsil ettiğinizi iddia ettiğiniz etnik gruba?

Yabancılara karşı hoşgörülü, dünyanın en misafirperver milleti, fethettiği ülke halklarına bile büyük anlayışla yaklaşan gelenek sahibi olduğu iddiasındaki bir bir milletin geldiği duruma bakın. Herhangi bir karşı görüşe işaret ettiği dahi şüpheli bir emare bile hemen gardını almasına, hiç tanımadığı yoldan geçen birine, komşusuna bile eskilerin deyimiyle Yunana bakar gibi bakmasına sebep olmuş.

Bu ayrışma hangi boyutlara ulaşacaktır, derinleşerek devam mı edecektir? Yoksa yine bir yerlere mi toslayacağız? Eğer yine bir yerlere toslarsak bu seferki sözde ve gerçek mağdurlar kimler olacaktır? Herkesin aklı başındadır da yoksa ben laf olsun blog dolsun diye mi yazıyorum?

Binlerce canımızı kaybettiğimiz, milyonlarcamızın kimyasının bozulduğu Sağ-Sol travmaları yaşayan bir toplumu yönetmek, temsil etmek iddiasında olup aynı toplumu Türk-Kürt, Ergenekon-Cemaat, Laik-Dinci (yenileri de pek yakında) travmalarına taşımak sizlerde hiç mi rahatsızlık uyandırmıyor yüksele yüksele göğe çıkasıca büyüklerim?

-herkesin temsil ettiği kendine serisi-

Aksaray cenahları kaldırımlarında, tenha aralarda bolca seyyar satıcılar. Doğrudan yere ya da gazeteler, çuvallar üzerine mallarını itinayla dizmişler. Ucuz Çin malcıları, kullanılmış ya da yeni giysiciler, ayakkabıcılar, yün içlikçiler, şemsiyeciler, tüplü lüxlü aydınlatmalı küçük arabalı Özhasdiyar burma tatlıcılar, meyveciler. Tümünün gözleri, önümde yavaş yavaş yürüyen Zabıta komiserinde. Kimisi mallarını kucaklayarak, kimisi de ipli bir düzenekle sürükleyerek kurtarmaya çalışıyorlar. Kimisi ise gururla başı diklemiş, olduğu yerden bakıyor, yüz hafif kızarık. Hepsinin ortak yanı tığ gibiler, kavruklar, hallerinden belli ki yarı aç yarı toklar ama eller kocaman. En nazenini, dalyan kıvamındaki bu fakirden hallice olan, en kıyılara sıkışmış olan Afrikalılar da var. Çok ucuza, çakma marka saat satıyorlar. Afrikalılar bizim satıcılardan daha sağlıklı duruyorlar.

Hava kararmaya başlamış. Kenara duvarın üzerine, at yarışı ve İddiaa bültenlerini karıştıran adamın yanına ilişiyorum. Merak ediyorum, yün içlikçi 5 liradan, şemsiyeci 5 liradan, defolu çakma kotçu 8 liradan, kerhane tatlıcısı 1 liradan kaç tane satıp tahminen kaç lira kazanacaklar. Gelen geçen oldukça fazla. Metrodan çıkanların yolu üzerindeki burada 2 saate yakın bekliyorum.

Şemsiyeci hiç satamıyor. Sesi en çok çıkan defolu çakma kotçunun uğrayanı çok oluyor, tezgahı karıştıranı da. Ancak, 2 tane satabiliyor. Birini 6, diğerini 7 liradan. Tatlıcı 2 tane satıyor pazarlıksız toplam 2 liraya, yoldan geçen üç genç de birer tane alıyorlar, ancak pazarlıkla 2 lira ödüyorlar. Yün içlikçi 1 tane satıyor, alıcı pazarlık ediyor 4 liraya anlaşıyorlar. Hasta görünümlü yün içlikçi bereket versin diyor. Aynı yün içlikçi, yoldan geçen ihtiyar dilenciye bir poşet içinde bir altlık veriyor hızlı hareketlerle.

Artık yavaş yavaş toplanmaya başlıyorlar. Sattıklarından üçer beşer tane almaktan başka birşey gelmiyor elimden. Bilmemkaç milyon işsizi, yarım trilyon dolar borcu, halkının yüzdebilmemkaçı açlık sınırında olan ve birçok yerleşim birimine hâla eğitim, sağlık gibi temel hizmetleri götürülememiş güzel memleketimde yukarıdaki gibi manzaralar şaşırtıcı olmuyorlar.

Gıdılarına imrendiğim büyüklerim alın-verin ekonomiye can verin deyip ne de güzel söylüyorlar, alay eder gibi. Sormak lazım kendilerine niye önce alın diyorsunuz diye? Bu adama ne verdin de elindekiyle birşeyler alacak? Adamın vitaminsizlikten gözünde fer, ağzında dişeti kalmamış. Diyorsun ki al-ver. Olur.

Peki tüm bu yoksulluk, çaresizlik, adaletsizliklerin katlanarak büyüdüğü bu bereketli topraklarda, garip gureba, Atatürk, halkçılık, bilmemkaçtane devlet kurmuş büyük Türk milleti ağızlarıyla onyıllardır politika yapanlar ne işlerle meşguller? Ekonomik açılımdan hariç her türlü açılımdan açılıma yelken açıyorlar. Dışarıdan birilerinden aldıkları listeleri, madde madde canla başla tamam etmeye çalışıyorlar. Tabii ki bolca kayıkçı kavgası olmazsa olmaz.

Gerçi adamcağızların da haklarını yemeyelim. Memleketi boşlamayalım, bakalım gazetelerde neler var diye basına göz atalım deseler zaten yandık. Güzide basınımızın amiral şeysi gazetesine bakıyorum. Başlıklar şöyle;

“Bacaklarına erkeklerden çok kadınların baktığı o kadın İstanbul’a geldi”,

“Dar elbise giyen ünlüler bakın nasıl yakalandı”,

“Feysbuktan 12 kızı hamile bıraktı”,

“Üvey babasıyla kaçtı”,

“Maçı bırak, güzellere bak”,

“Arap kızı ne güzel bakıyor”,

“Önce kırbaçladı, sonra sevişti”

Cemaat gazetesine bakıyorum;

“Türkiye’de en çok satılan modeller”,

“Köprüden atladı ama…” videosu,

“En çok sarmısağı hangi il tüketiyor”,

“Paraguay’da darbenin söylentisi bile…”

ve tabii hukuk devleti olduğumuzdan ve kul hakkına yeni bir bakış açısı getirdiklerinden olsa gerek bolca Ergenekon garabeti kampanyaları. Kahkül’ün Rihter’i bayıra karşı yatırdığı villa bahçesindeki camekanlı barakanın ziyaretçi akınına uğradığı, gibi haberlerden bahsetmeye gerek yok. Bu nedir böyle kardeşim diye sorsan, halk böyle istiyor gibi yere batasıca bir tamamen duygusal gerekçeleri var.

Şimdi bizi yöneten yüce şahsiyetler bu güzide basında bunları görürlerse ne yapacaklar ki? Ohoo, memleket almış yürümüş, dert tasa yok diye, artık unutulmaya yüz tutmuş tavana çiğ köfte yapıştırma adetlerimizi yaşatmaya devam etseler şaşırmak abes olur. Toplumsal adaleti sağlama görevine talip olup, yoksulluğu bitirecekleri iddiasıyla su başlarını tutmuş, üstelik de yürütme yetkisine sahip büyüklerimize kızmak ne haddime.

Ne merdivenleri silen yaşlı teyzenin artık hakettiğini düşündüğümüz işsizliği, ne 10 lira ciro ile tezgahını toplayan garibanın çaresizliği, ne eşi ve üç çocuğuyla birlikte kendisini öldüren baba ne de valilik önünde kendini yakan işsiz insanlar bizlerde vah vah tan öte tepkiye sebep olmuyor. Artık yadırgamıyoruz bunları. Günlük hayatın rutinleri olarak kabul ediyoruz. Nasıl kapasitede bir ciğerimiz varsa bunları kanıksayabiliyoruz bir güzel.

İnsan olmanın, belki de müslüman olmanın gereği bir yana, bari kendimiz için dahi kafa yorabiliyor muyuz? Hiç soruyor muyuz nedir bu yanıbaşımızda yaşanan dramın sebebi, yarın benim ya da bir sevdiğimin başına da gelebilir mi? Ne yapabilirim kendimce diye. Yok. İki dizi arasında beş dakika vakit ayırıp kafa yorabilme yetimiz yok.

Demem odur ki karşımızda televizyonumuz, önümüzde internetimiz, elimizde gazetemiz ama dünyadan haberimiz yok. Oysa bu yoksullukları, dramları görmek için sağa sola dönebilen bir kafa ve onun önünde yerleşik iki tane göz dahi yeterli. Ama olmuyor, yine de göremiyoruz etrafımızı. Çünkü en önemli algı gerecimiz yok. O algı gereci aslında hepimizde var ama kan pompalamaktan başka işe yaramaz olmuş. Algı gerecinin diğer adı olan, cesaretin kardeşi Yürek zaten erken emekli, oralarda biryerlerde mukim güzelim Vicdan sa kötü yola düşmüş.

Tıpkı günümüzde sözde değer verdiğimiz vatan, millet, bayrak, özgürlük, adalet, insanlık, hak, hukuk guguk gibi tüm tok terimlerin içlerini boşalttığımız ya da boşaltılmasına seyirci kaldığımız gibi kendi kofluğumuzun da ta dibine vurmuşuz. Hepimizin ambalaj yerinde, dil kürek ama bedende ruh yok. Çinlilerden özür dileyerek söylüyorum, sanki Çin malı, çakma insanlar olmuşuz.

Yukarıda yazının başında, yumurta içinde uyuyan bebeği gördüğümüzde “ah canım, kurban olıyım sana, şunun tatlılığına bak” diyebilirken, kendini yakan işsizin de Aksaray’daki avurdu çıkmış satıcının da bir zamanlar tıpkı bu bebek gibi olduğunu, en az bu resimdeki bebek kadar ilgiyi hakettiğini anlayamadığımızdandır bu batasıca, riyakar değil, binbirsuratlılar düzeninin yaşam bulması, güçlenerek sürmesi.

E be kardeşim sen de melaikemişsin hani, diyenler de çıkabilir.  Merak etmeyin kendime de bakıyorum.

Kendimi adam zannederken, Horasan’ın Köpekleri kadar olamadığıma üzülüyorum. Sonra etrafıma bakıyorum. Yalnız olmadığımı görünce daha da üzülüyorum.

-Buldun mu Götür, Olmayanı Paylaş Serisi-

Not: Bir arama motorunda Horasan, Köpek falan yazıp entıra basın. Bu fakire, ne demek istedin diye mesaj zahmet buyurmayın.

Sahnede makyajı bocalı, elbisesi varyok arası bir kızcağız elinde mikrofon heyecanla jüriye doğru bakıyordu. Jüri üyelerinden biri, şarkıyı söyleyen kızla ilgili olumlu eleştiriler yaptı. Son olarak da keşke biraz daha kapalı bir kıyafet giyseydin, sesin güzel, onu öne çıkar gibilerinden birşeyler ekledi. Sen misin bunları söyleyen, kızın verdiği yanıt “Gayet modern giyindim. Ben Cumhuriyet kızıyım” gibilerinden oldu. Salonda bir alkış tufanı koptu ki akıllara zarar.

Bu yanıtı verebilen ve bu yanıta karşılık canhıraş alkışlayan bir salon dolusu Ata yadigarına seslenmek istiyorum. Güzel kardeşim, Atan sana modern ol diye kısa ötesi etekler, memelerfora selobanttan hallice giysiler mi giy dedi? Bu giydiklerinin Cumhuriyet kızı olmakla ne alakası var? Ey bir salon dolusu moderen millet. Bu mudur senin Cumhuriyet’ten, modernlikten anladığın?

Bu gibi programları seyreden milyonlar ki belki de önemli bir kısmı okul çocukları ve gençler, bu yaşananlardan ne anlamlar çıkaracaklar hiç aklınıza geliyor mu? Basen-füze açıklığı ile Cumhuriyet modernliği doğru orantılı mıdır? El izan be kardeşim.

Aslında sen de haklısın. Evet, sen de Cumhuriyet çocuğusun. Kafan karışmış belki de. Malum bir sürü Cumhuriyet var memleketimizde. Fenerbahçe Cumhuriyeti var, Çek Cumhuriyeti, Gazete-i Cumhuriyet var. Var oğlu var. Biraz daha geniş çerçeveden bakarsak da malum 1. ve 2. Cumhuriyet var.

Dur ben sana yardımcı olayım.

Varıyla yoğuyla bir ölüm kalım savaşını kazandıktan sonra, öğretmenlerinin Anadolu’yu karış karış gezip cehaletle savaştığı, biraz yetişmiş ve yurtdışına giden öğrencilerinin birkaç sınıf yukarıdan eğitime başladığı, tek dişi kalmış canavarlar karşısında dimdik ayakta durabilen, iyi kötü toplumsal bir bilincin var olduğu 1.Cumhuriyet’in mi?

Yoksa elini sallasan üniversitelerinden birinden mezun olanlarının yurtdışında diplomalarını dahi kabul ettiremediği, dün binlerce hamile kadını arkasına bırakarak kaçmış işgalcilere bugün el açmayı, kapılarında bekleşmeyi gelişim sayan 2.Cumhuriyet’in mi çocuğusun?

Çekinme söyle, açılırsın. Sen hangi Cumhuriyet’in çocuğusun?

-Güzeli oynatırlar, çirkini söyletirler Serisi-

Tamam, ülkemize sattığınız çeşit çeşit otomobilleriniz tüm bir milletin ihtiyaçlarını karşılıyor, arabaların içlerine ABS, BBS; OSS, KPS gibi bir dünya donanım da ekliyorsunuz ama bizim için birşey ifade etmiyor kardeşim. Serisindeki en pahallı donanımla araba satın almış milletim fertleri, adı konmamış bir eksikliği hep hissetmekte. Yahu bu arabada birşeyler eksik diyor ama dile getiremiyor, anlatamıyor meramını.

İşte bu yazımda Alaman, Fransız, Capon ve diğer tüm otomotiv üreticileri sizlere sesleniyorum. Bir Türk’ün arabasında görmek istediği aksesuarları da aşağıya nedenleriyle, teknik alt yapılarıyla birlikte dikkatinize sunuyorum.

Kopirayt, mopirayt önemli değil, sizlerden bir beklentim yok. Maksat memlekete hizmet olsun;

Öneri 1-) Türkiye’ye sattığınız arabalara sinyal kolu koymayın, gerek yok. Hem ağırlıktan hem maliyetten tasarruf size. Siz bir yöne saparken sinyal veren bir Türk şöferi gördünüz mü etrafınızda? Fazla düşünmeyin, göremezsiniz. Onun için koymayın.

Sinyal kolsuz araba iyi de laf olur söz olur diyorsanız standart donanıma dahil etmeyin. Verin ona şaaşalı bir isim, mesela Tiptronik Kohl System (TKS) koyun aksesuara. Tronik lafına dayanamaz hiçbir Türk şöferi. Millet yemez içmez alır o aksesuarı. “bir dünya para verdik çalıştıralım bari” diye arada sırada da olsa sinyal verir.

Öneri 2-) Bir benim mi dikkatimi çekiyor bilmem ama trafikteki bayan sürücülerin çoğunluğu ciklet çiğniyorlar. Acaba diyorum, Onno Usta, Demir Bükey “ciklet çiğnerseniz vites kolay geçer, direksiyon yumuşak olur, kolay park edersiniz, araba az yakar” falan dedi de haberim mi yok. Türkiye’ye sattığınız arabalara bayan sürücülerimiz için bir ciklet yapıştırma panosu Cyklette Paste Panotronic (CPP) gibi bir aksesuar ekleyin. Tüm bayan sürücüler bu aksesuarı tereddütsüz alacaklardır.

Öneri 3-) Otomobillerde anlık tüketim gibi değerleri gösteren yol bilgisayarlarının kullanımı yaygınlaştıkça, ülkemiz şöferleri arasında, bitmez tükenmez yeni bir geyik türü ortaya çıktı. Adamlar tartışıyorlar “ya benim yol bilgisayarında bilmemne rampasını çıkarken tüketimi bilmemkaç litre gösteriyor”. Öbürü atılıyor “Dedim sana senin araba daha çok yakıyor diye, benim bilgisayar bilmemkaç gösteriyor orada”.

Arkadaşım ayağını azıcık gazdan çekersen daha az yakarsın bilgisayarın da düşük gösterir. Ama bu iki er kişi; sen kaçla çıkıyorsun, yanında kaç kişi vardı, rampayı çıkarken ciklet çiğniyor muydun gibi cebelleşip duruyorlar.

Anlık tüketim değeri seyretmekten yola bakamayan, fabrika değerini tutmuyor bir türlü diye depresyondan depresyona dalgalanan arkadaşlarım var etrafımda. 1 km lik yolun bazen 2 satte alındığı ülkemize böyle hassas cihazlar göndermenin alemi yok. Bu yol bilgisayarlarını ayarlayın. Fabrika değerleri olarak teknik bültenlerinizde ne beyan ettiyseniz sabit olarak o gözüksün ekranda.

Örneğin, adam uzun yola mı çıktı, otomatik olarak 4.7 gözüksün ekranda. Har hur basıyor 160′ı buldu mu, şöferi uyandırmamak adına 4.8, bilemediniz 4.9 gözüksün ekranda. “Vaay be, adamlar yapıyor kardeşim” takdiri de garanti.

Adam sabah kontağa bastı, ne yazdın broşürde şehir içi tüketim değeri 6.5, koy ekrana 6.5 olsun bitsin. Adam yine basıyor har hur, 6.6, bilemedin 6.7. Ürkütme şöferi, incitme belini, üzme.

Bu az yakar çok kaçar hale getirilmiş, ülkemize göre hassas ayarlanmış sistemin adını da Very Sensitive Road Computer (VSRC) koyun gitsin.

Öneri 4-) Bizim yollarımız sizlerinki gibi çağın gerisinde değiller. Biraz yağmur yağması, üstün mühendislik eseri yollarımızın, üzerinde her türden su sporunun yapılabilmesine olanak sağlayan olimpik havuzlara taş çıkartacak kıvama gelmesini sağlar. Bunu da fırsat bilen bir kısım sürücülerimiz de yol kenarındaki yayaları ıslatmaktan müthiş zevk alır. Uzay çalışmaları için mekiğine yetişmeye çalışan bu şoferlerimizin kuru havalarda da yayalara su sıçratabilmesi için bagaja konacak bir su haznesi yardımıyla tiplerini beğenmedikleri yayalara su sıçratabilmeleri sağlanmalıdır. Yağmursuz günlerde yaya ıslatmaya yarayan bu sistemin adını da  Schrath to Poor Walker System (SPWS) koyabilirsiniz.

Öneri 5-) Her Türk erkeğinin koltukların altına, yanına zulaladığı olmazsa olmazları sopaları için, ülkemize sattığınız arabalara özel bir muhafaza düzeneğini derhal ilave edin. Kavga öncesinde kolayca açılıp kapanacak bu yerin adını da Odunno Zula System (OZS) koyabilirsiniz. Zopa koleksiyonuna sahip çok daha deleğanlı şöferler içinse Odunno Multi Zula System (OMZS) de yapabilirsiniz. Bu düzenek ses komutuyla açılabilir olursa daha pratik olacaktır. “ulan ben senin” ya da “senin ananı” nidaları çıktığı anda otomatik olarak açılırsa delikanlı şöfere vakit kaybettirmez ve dadından yenmez.  Satış garantidir, zerre tereddüt etmeyin.

Öneri 6-) 2010 yılına gelmişiz, halen daha karda buzda kaymayan lastik yapamamışsınız, utanmadan bizlere standart lastikli araçlar gönderiyorsunuz. Peki siz hiç tek başına zincir takabilen bir Türk şoferi gördününüz mü? Göremezsiniz. Zaten başaran olursa Discovery çenıl da hep birlikte seyrederiz. 2010 yılında reva mıdır bize, o cıscıbıldak halde gönderdiğiniz lastiklere demir ekleştirmeye çalışmak? Teknolojik olarak çağı yakalayamamanızın cezası olarak, bize sattığınız arabaların lastikleri kendinden zincirli olsun. Bu standart olacak donanıma isim misim yok. O kadar para veriyoruz, gereğini derhal yapın.

Öneri 7-) Kırmızıda beklerken sarının yanmasıyla birlikte kornaya abanarak öndeki sürücüler üzerinde terör estiren şoferlerimiz olması sizleri yadırgatıyor diye bizi halen daha ilkel şekilde araba kullanmaya zorlayamazsınız. Çok mu zordur dikiz aynası arkasına ya da ön cama bir sensör yerleştirmek? Bu sensör kırmızı söndüğü anda sarı yanmadan (daha da vakit kazanmamız için) kornanın acı acı çalmasını sağlar olur biter. Böylece sarı yansa da kornayı kanırtsam diye trafik ışıklarına gözlerini kırpmadan bakan vatan evlatları zahmetten kurtulmuş, atomu parçalamak üzere yetişmeye çalıştıkları laboratuarlarına bir an önce varmış olurlar. Bu faideli aksesuarın adını da Yellow Light DesturBing System (YLDS) koyabilirsiniz. Yok satmazsa namerdim.

Öneri 8 -) Bizler sizin gibi robotlaşmış, duygusuz insanlar değiliz. Sıcakkanlılığımız, şakacılığımız sınır tanımaz. Örneğin yoldan geçen bir arkadaşını gördüğünde arabayı üzerine doğru sürmeyen bir Türk şöferine rastlayamazsınız. Mutlaka araba üzerine doğru bir sürülür, arkadaşın hoplatılması, suratının kireç rengine dönüşümü sağlanır. Bu güzel sevgi gösterisi adetinin sekteye uğratılmadan yerine getirilmesi için sürücülerin, eş dost, akrabalarının resimlerini hafızaya almış bir düzenek, yoldan geçen bir tanıdığı tespit ettiğinde şoförü uyarır, eğer üzerine sürüp korkutma mesafesi kaçırılacaksa da hemen devreye girerek arkadaşın üzerine doğru aracın meyletmesini sağlayarak bir örfümüzün daha yaşatılmasını sağlamış olur. Bu düzeneğin adını da Donkey Joke Support System (DJSS) koyabilirsiniz.

Öneri 9 -) Arabada beklerken ve hatta sürüş sırasında, burun derinliklerinden tatak çıkarma gayreti herkesçe bilinen şöferlerimizi de unutmayalım. Parmakların değişik akrobatik hareketleri sayesinde yapılan sondaj çalışmalarının meyvelerini dikkatle incelemeyi de asla ihmal etmez bu şöferlerimiz için bir sensör konulmalı panele. Sensör, parmakların burun bölgesinde kıvrak hareketlere başlamasıyla teybe “ararım seni her yerde” şarkısı için başlama komutu vermeli, parmakların sondaj meyvelerinin incelenmesi üzere göze doğru hareketlenmesiyle de “elmayı tooop top yapalım” şarkısına geçiş yaptırmalı.

Tatağın araç dışına tahliyesi için şöfer camının otomatik açılması ya da tatağına kıyamayıp, koltuk altı, direksiyon arkası gibi yerlerde muhafazaya meraklı bir kısım şöferler için de özel muhafaza gözlerinin açılması sağlanabilir. O kadarını mühendislerin hayal gücüne bırakıyorum. Bu hoşluk, karıştırmacı -düzeltiyorum- araştırmacı ruhlu şöferimizin tüm yorgunluğunu atar, şevk verir. Bu aksesuarın adını da Tatak Support System (TSS) koyun. Ama bunu standart donanıma ekleyin. Tatak tutkunları hassas yapılı olduklarından, satın alırlarken mahçup olup çekinebilirler.

Görüldüğü üzere milletimizin araçlarında görmek isteyeceği birçok faideli ekipman bulunmaktadır. Neticede bir blog yazısı olduğu için listeyi dokuz madde ile sınırlı tuttum.

Ambulans tespit ve peşine takılma sistemi, emniyet şeridinde güvenli sürüş sistemi, bayan şoför tarafından geçildiğinde otomatik olarak devreye giren ve tekrar geçmeyi sağlayan turbo sistemi, yaya korkutma ve kovalama sistemi gibi diğerlerinden şimdilik bahsetmeyeceğim.

-Arabada Yok Yok Serisi-

Diğer dünya ülke ileri gelenleri de acaba sabah akşam aynı şeyleri söylüyorlardır ve onları dinleyen halk da yah, yee, daa  falan mı diyordur o kadarını bilemiyorum. Ancak bizimkilerin, ülkemizin demokratik, laik ve hukuk devleti olduğuna inanmamız için cansiperane bir ikna gayreti içinde oldukları açık.

Sanki pratikte, günlük yaşamda tam tersi olaylar yaşanıyor da yetki ve sorumluluk sahipleri halkı uyandırmamaya çalışıyor. Aman siz dizinizden olmayın, maçı kaçırmayın. Merak etmeyin Türkiye vs vs devletidir gibilerinden. Öyle olsun bakalım.

Ciddi şeyleri bir kenara bırakıp bugün size bir masal anlatacağım.

ÇEPTIR VAN;

Dünyanın uzak bir bölgesinde yüzyıllar önce varolmuş bir ülke varmış. Bu ülke, dağlarda yaşayan bazı haramilerin kökünü kurutmaya çalışırmış.

Masal bu ya, kurutmaya çalışırken de hem onbinlerce kayıp verirmiş hem de bu haramileri besleyip, büyüten, destekleyen diğer ülkelerin de bir dediğini iki etmezmiş. Birgün bu haramilerden birkaçı ülkeye giriş yapmışlar. Masal bu ya, ülkenin bir hukuk şeysi de olay mahalline varıp sormuş;

Masal bu ya, konuşma şöyle gerçekleşmiş;

“Pişman mısın?”

“Değilim.”

“Arkadaşım Sayın mayın deme suçtur. Hem ayıp oluyo bak?”

“O bizim delikanlı bi abimizdir tabi sayın diycem.”

Masal bu ya; “Vaay demek öyle. Ben de seni salıvereyim de gör bakalım.” demiş ve haramileri serbest bırakmış.

Masal bu ya, ülkenin hiçbir yetkilisi de çıkıp, dur ne yapıyorsun böyle şey olur mu dememiş.

Masal bu ya, ileriki zamanlarda bu haramiler ükenin daha yükseklerdeki yetkilileriyle de de enseye tokat basene parmak vaziyette de görülmüşler.

Masal bu ya, aynı ülkede bir kısım insan da harami olmak şüphesiyle dahi dört duvar arasında tutulurmuş, ara sıra çıkarılıp hastaneye götürülürmüş.

Masal bu ya, bu ülke Hukuk devletiymiş.

ÇEPTIR TUUU;

Masal bu ya, aynı ülkenin kanunlarına göre ülkenin düzenini yıkmak suçmuş. Ama ülkeyi yönetenler din devleti şeysi diye yargılanıp suçlu bulunmuşlar.

Masal bu ya, devletin yükseklerde mukim mahkemesi şöyle karar vermiş; “bak kulaaını çekerim, senin harçlığından biraz kesecem, ama durmak yok ülkeyi yönetmeye devam” diye karar almış.

Masal bu ya, bu ülke aynı zamanda Laik miş.

ÇEPTIR TIRİ;

Masal bu ya, bu ülkeyi şöyle parçalayalım, böyle nifak tohumu sokalım diyenler büyük olgunluk ve teveccühle karşılanırken, anayasasında yazılı şeyleri savunmak harami kapsamına girmenize yol açarmış. Diğer ülkeler liste yapar önlerine koyarmış, masal ülkemizi yönetenler de halka rağmen halk için kendi düşünceleriymiş gibi bunları uygularmış. Karnımız aç diyen avam validesi ile birlikte kovulur, bir maruzatım var diyen muhafızlarca sopalanır, derdest edilirmiş.

Masal bu ya, bu ülke aynı zamanda Demokratik miş.

LAST ÇEPTIR;

Masal bu ya, aynı ülkede halkın %10′u, toplam gelirin %90′ını yermiş. Halkın %90′ı da geriye kalan %10 için birbirini yermiş.

Masal bu ya, bu ülke vatandaşlarının %98′i müslümanmış.

Masal bu ya, bu ülkeyi yönetenlerin ilk adı Adaletmiş.

Büyüklerimizin diyorsa öyledir. Türkiye Cumhuriyeti Demokratik, Laik bir Hukuk hukuk devletidir. Şüphesi olanın kıçı büzülsün.

Sevdiklerinizle birlikte nice bayramlara.

-bana bir masal anlat baba, içinde yağmurla kar değil de demokratik, laik bir hukuk bir devleti olsun serisi- dıt dıt dııdıdıııt

Not: Değilim arkadaşım, hayır Ülkücü vs değilim, cehepe li vs hiç değilim, dinci vs kat’a değilim, komunist, sosyalist, aydınlıkçı da zinhar değilim. Oku aşağıdaki Yaftala Beni Behçet yazısını, kafanın yettiği, vicdanın elverirdiğiyim.

Oysa işin rengi başka tabii ki. Bir tartışma, ufuk açmak, tartışma sonrasında al-ver yapabilmiş olmak, faydalı sonuçlara varabilmek, varsa bir soruna çözüm üretebilmek için yapılması gerekirken bizde hiç öyle olmadığı kesin. Her nedense kuyuya ilk taşı atanlar da su başlarını tutmuş devler. Basından, siyasetten, iş hayatından, sivil toplumdan vesaireden, kendini konuyla ilgili ordünaryüs mertebesinde gören, konuyu her yönüyle yalayıp yutmuş ayaklarında, kerameti kendinden menkul bir kısım kişilik pejmürdeleri. Milenyum peygamberleri, çakma Atatürk’ler, naylon Fatih’ler, villadan bildiren sosyetik Müteferrika’lar ne ararsanız var. Tabii ki bunların can suları, şakşakçılarıve her daim gurur duyanları.

Bir gün bir bakıyoruz bu tayfadan bir şahsiyet bir özlü söz yumurtluyor. Bütün bir millet olarak konuyu tartışıyoruz. Aslında tartıştığımızı zannediyoruz. Çünkü takım tutar gibi adam, parti, yazar, bilmemne tutuyoruz. Ortaya atılan özlü sözle ilgili fikir geliştirecek, durumu kendi altyapısıyla sorgulayacak kalıp nerede, ara ki bulasın. Zaten malum siyaset ağzı hemen devreye giriyor “milletimiz en iyisini, bilir, en doğrusuna karar verir” İyi güzel de kardeşim, sen milleti bir hoş etmişsin, o mayhoş halinden kurtulması için kılını kıpırdatmamışsın. Bilakis diziydi, toptu, poptu vermişsin ayarı. Nereden bilecek bu millet?

Çevir yoldan geçen 10 kişiyi, sor bakalım “empati” ne demek? 2 tanesi doğru yanıt verebilir mi? Empati olayı falan desen, gel senle empati kuralım desen; “hö” diyecek, muhtemelen tımara ramak kalacak. Ne veriyorsun da ne bekliyorsun şimdi bundan?

Zaten açıyoruz hemen kendi kanalımızı, alıyoruz hemen sabah taraftarı olduğumuz gazeteyi, kafamıza not ediyoruz favori adamlarımızdan birinin söylediklerini, yazdıklarını, olayı oracıkta bitiriyoruz. Çünkü okuduğumuz, dinlediğimiz şebelek, konu hakkında gerekeni söylemiştir. Sıra gelmiştir, kaave, işyeri, akraba ziyareti, komşu gezmesi gibi ortamlarda konuyla ilgi tartışmalarda taraftarı olduğumuz görüşün savunmasını yapmaya. Eh, akşam şebelekten dinledik ya zaten işin aslını.

Yahu bizimkiler bu sefer fazla ileri gitmiş, bu kadarı ayıp oluyor, bu yapılan biraz adaletsiz olmuş, bu iş doğru olmayacak gibi en ufak yanlış yerde saf tutma, kötüyü destekleme kaygısı olmadan, ilgili görüş Kanije ayarında savunulacaktır. Oysa kutsalı, kurumu, bütünlüğü tartışmak değil gaye. Bilakis tartışmaya konu olmuşun böğrüne böğrüne vurmak olmuş amaç.

Hakkında konuştuğun şeyin durumu nedir, bu kırıcı, yıkıcı, rencide edici tartışmalar sonunda elde kalan nedir, kime faydası olmuştur, önümüzdeki maçlarda bize ne getiri sağlayacaktır gibi soruların önemi yoktur. Tartışılan konunun muhatapları, yani örneğin devletin bir kurumu, yasası, geleneği, toplumun önem verdiği bir değeri vesairesi bir güzel pataklanmış, belden yukarı aşağı yer misin yemez misin e maruz bırakılmış, kirletilmiş kör çiçekçi kız gibi üst baş yırtılmış halde orta yerde kalmıştır. Sonuç??? Yok. Önemli olan tartışabilmektir. E güzel.

Gelelim somut örnekler vermeye. İçeriden, dışarıdan birileri istedi diye, en öncelikli sorun bu diye yıllardır bol keseden tartışıp durduk. Biz böyle çen çen ederken yarım trilyon dolar borca vardık, kanundan kaçanve %98′i müslüman Türk’üm Doğruyum 700.000 insanımız oldu, herkes tam güç hayatla güreş halinde ve bu acımasız can pazarı ortamında sadece şanslı ihtiyaç sahipleri birkaç cemaat derneğinin gayretleriyle nefes alabilirken, nelerle uğraşıp da nerelere vardığımıza bir bakalım;

Millet ikiye ayrılmış; dinci, laik.

Millet ikiye ayrılmış; Türk-Kürt.

Millet ikiye ayrılmış; ergenekoncu-cemaatçi.

Kararlılıkla yol aldığımız 72 fırka istikameti, daha fazla örneklemeyi de anlamsız kılıyor.

Atalar söylemişler de kime söylemişler? Kişisel sermayelerimiz olan aklı, izanı, adalet duygularımızı paket edip yüklemişiz kediye. Yetkiyi alınca önce babamızı kesmeye yeltenirsek, dünyaya gelen oğlanla ebelep gübelep oynarken en kritik organı elimizde kalırsa, yağ bol diye basene basene çalarsak, bunlar hasretle anacağımız iyi günlerimiz olur.

Alın verin ekonomiye can verin ama yiyin birbirinizi ete para vermeyin.

-Anlayana Serisi-

Son günlerde arabamda, yolda bırakmaz ama benim gibi hassas adamları tırt etmeye pek yatkın bir arıza peydah oldu. Çalışır haldeyken, inceden bir titreşim yapıyor motor, düzensiz çalışıyor hafiften. Zamanında ödül almış, en titreşimsiz motor diye. Tabii ki fabrikadan çıkan tek titreyen motor da beni bulmuş. Araba biraz değişik, anlamıyor ustalar, elletemiyorum heryerde. Barut fıçısı kıvamında yine düştüm Bostancı Oto Sanayi yollarına. Üstelik aynı arızayı tespit için iki kere daha gitmiştim geçen haftalarda.

O mudur, bu mudur, sök, tak derken yine saatler geçti. Netice aynı. Bulamadık sorunu. Çok sevdiğim arabama fena halde kızmış ve acıkmış halde, kafamdan hafif hafif duman çıkararak sanayiden ayrıldım. Hem birşeyler atıştırayım hem de araba yıkatmayla pek aram olmasa da tenha bir yer bulup, pek haketmese de temizleteyim dedim bizim kızı.

Tenha bir yer, çünkü sıra bekleyememe gibi bir güzel huyum var. Zaten kalabalık yerde araba yıkatırsanız şişirme yaparlar. Mutlaka kenarda bekleyenler vardır ve bir an önce eldeki iş savılmalıdır.

Kalabalık lokantada yemek yeme sorunsalım da vardır benim. Örneğin popüler, sürekli dolu, boşalan yere anında birilerinin oturduğu bir yerde yemek yemem, yedirmem. Yiyenleri de tenkit ederim. Garsonlar garson değil adeta şansolyedirler. Yerlerinde hiç durmazlar çünkü masada boşalmış ya da boşalmaya yakın her bardağı, tabağı anında önünüzden alırlar. Yanınızdan gelip geçerken mutlaka önünüzdeki tabağa bakarak, yemeğin tüketilme hızını kontrol ederler. Yemek sonrası çay içmek isteseniz, Şansolye hep aynı yanıtı verir mutlaka başka taraflara bakarak; “yeni demlendi”. Karşımdakinin konuşma sırasında sağa sola bakınmasından hazzetmeyen, çoğunlukla da bunu uzun uzun düşündükten sonra anlayabileceği türde laf sokarak belli eden bendenizin sinirinin tavan yaptığı andır bu.

Hele bir de kenarlarda yediğinizi gözetleye gözetleye bekleşenler varsa çekilir gibi değildir böyle mekanlar benim için. Kardeşim, orada öyle umumi hela önünde bekleşir gibi kök salacağına git başka bir yerde ye birşeyler, ölmezsin. Kader vurmuş, bilmeden gelip oturmuşuz şuraya, kasma bizi. Olmaz. Bekleşenlerin hatun kişileri illa orada abdesthane ibriği gibi dikilecek, yanındaki necefli maşrapa kılıklıya eğilip eğilip, yemek yiyenleri çekiştirecek. Ağırdan aldıklarını düşündükleri masadakilere kötü kötü bakacak. Hesap ödeme halindeki masaya doğru sıçrayarak meyletmeleri, tepesinde dikilmeleri, daha siz baseninizi oturduğunuz zeminden kaldırken, kendi basenini aradaki boşluğa doğru yanlamaları da işin bonusudur. Bu tiplerin bir diğer versiyonlarına da market kasalarında rast geliriz. En öndeki ödeme yaptığında, önündeki de hemen ileri gidecekmiş gibi güdüsel olarak arkanızdan dayanan masum fortçuların akrabasıdır bunlar.

Neyse 5-6 tane yıkamacı önünde yavaşladım ancak gözüm tutmadığından yola devam ettim. Umudumu yitirmek üzereyken bir küçük pankart gördüm “Oto Kuaför” diye. Sokak içinde kalmış tek arabalık ufacık bir yer ve boş. Derhal meylettim.

Kulübe gibi bir yerden hemen iki kişi çıkageldiler telaşla. 16 yaşlarında bir genç ve 50′lerinde bir adam. Arabayı yanaştırıp inerken, kapıyı açan adamın tek kolunun omuzdan itibaren olmadığını farkettim. Her zamanki gibi “dışı ile çok uğraşmayın” diyemedim. Köşedeki bir beyaz plastik  sandalyeye oturdum.

Genç çocuk ve adam uzun uzun arabanın dışını yıkadılar. Tek kolu olmayan adam yerinde durmuyor, köpük makinesiyle uğraşıyor, takılan hortumu kurtarıyor, paspasları asıyor, tek koluyla nasıl güç yetiriyorsa beğenmediği bazı yerleri köpüğe sokup çıkardığı fırçayla tekrar geçiyor.

Yerimden kalkıp, “yakınlarda lokanta gibi bir yer var mı” diye sordum. “Az ilerde köfteci var” dediler. “Telefon ediverin de birer köfte yiyelim” diye karşılık verdim. Köfteci seyyarmış, gidip almak gerekiyor. Ben gidip geleyim dedim. Kolu olmayan adam atıldı “olur mu abi, ben hemen alıp gelirim” dedi. Yaşı benden çok büyükler abi dediğinde hemen yaşlarını sorarım bir daha demesin diye, ama ona sormadım. Kararlılıkla “yok, alır gelirim ben” dedim.

Hemen 100 metre kadar ileride, köşede bir seyyar köfteci. Allah’tan ben yanına gidene kadar başındaki kalabalık kaybolup, bekleyen sayısı bire düştü. Kenardaki birkaç taburesi doluydu. Ellerindeki neredeyse boyları uzunluğundaki devasa ekmeği yiyen çıraklardı oturan çocuklar. “Tam mı yarım mı olsun” diye sordu işinin ehli seyyar. “İki tam bir yarım, yarıma soğan, acı koyma” dedim. Yumurtayı kabuğuyla karışık kırıp pişirebilmekten öte mutfak becerisi olmayan biri olarak, ızgara üzerindeki köfteleri çevirmesini, domatesi doğramasını, biberleri boydan boya cetvelle ölçmüş gibi bölmesini, çekirdeklerini tam olarak çözemediğim bir atraksiyonla bir çırpıda yok etmesini hayranlıkla izledim. Benim yarımı hazırlarken boşuna baktım, unutup da soğan, acı atarmı ki diye. Poşete iki büyük bir de küçük ayran ekletip yıkamacıya döndüm. Kulübe gibi yere girip ortadaki üzeri gazete kaplı yüksekliğe paketi bıraktım. İçinden benim nevaleleri alıp beyaz plastik sandalyeye döndüm.

Tek kolu olmayan adama takıldı yine gözlerim. Tek elle bir bezin kolay kolay yıkanamayacağını, sıkılıp suyunun akıtılamayacağını anladım. Sürekli nefes nefese gibiydi. Bir yerleri siliyor, kirli bezleri yıkıyor, diğer kolundan güç alamadan bir ön koltuğa yatmış bir yerlere uzanıyor, bir arka koltukta zeminle boğuşuyor. Arabadan çıkıp tezgaha doğru giderken elini alnına götürüp terini siliyor. Çocuğun yaptığı bir yerin üzerinden mutlaka kendisi de geçiyor.

Tezgahın üzerindeki oto parfümü şişelerinin üçünü birden almaya çalışıyor. Ama parmaklarına yalnızca ikisini alabiliyor. Hızlı adımlarla yanıma yaklaşıp “hangisini sıkıyım, biri hafif diğeri normal kokuyor” diyor. Kokluyorum ikisini de. Farklı gelmiyorlar kokuları. “sık birisini kafana göre” diyorum. “istersen tezgahın üzerinde başka bir çeşit daha var” diyor biraz önce kavrayıp getiremediği şişeyi başıyla işaret ederek. “gerek yok az birşey sıkıver yeter” diyorum. Plastik şişenin birini tezgaha bırakıyor ama şişe sallanıp yıkılıyor. Elinde diğer şişeyi tutarken yıkılmış olanı düzeltmeye çalışıyor, başaramıyor. Daha fazla vakit kaybetmeyip hızlıca arabaya dönüyor, elindekini sıkmak için. Olmuyor. Şişeyi ağzına götürüyor. Sanırım emniyet mekanizması gibi birşeyi ağzıyla zar zor açıyor.

Durmadı yerinde, hiç duramadı. Gerçekten de yorulmasına rağmen oflamadı, adeta belli etmekten korktu yorgunluğunu. Bu çırpınmaya, tek kolla iş yapmanın zorluğuna karşı tepkisi yalnızca terini silmek, nefes nefese kalmak oldu. Sezmedim en ufak serzeniş hali, isyan.

Bir saatten fazla kaldığım yıkamacıda bir tane başka araba gelmedi, keşke solak olsaymış diye düşünürken, ter içinde gülümsemeye çalışan adamın “hazır abi, tertemiz oldu” sesiyle kendime geldim. Ödemeyi yapıp, korna ile selamlayarak ayrılırken elindeki kovayı hızlıca yere bırakıp el salladı.

Bulduğu o üçotuz maaşlık işi kaybetmemek için çırpınan, yaşama o tek koluyla tutunmaya çabalayan, sürekli nefes nefese adam çıkmadı bir türlü aklımdan. Örneğin alkışlamak gibi, tek kollu bedeniyle yapamadıklarını düşündüm. Hayatının kat be kat zor olduğunu.

Dönüş yolunda köprüde akşam trafiği vardı, kızamadım. Arabamdaki keyfe keder arıza kendini yine belli ediyor, söylenemedim. O adamdan utandım.

-Yok, Gözüme Birşey Kaçtı Serisi-

İsviçreli bilimadamlarıyla yaptığım araştırmalar sonucunda, ilk çağlarda silahların yontulup sivriltilmesiyle başlayan sürecin bugün kimyasal, elektronik, nano vs şeklinde devam etmekte olduğunu tespit ettim. Memleketimizde de bu teknolojik boyutta olamasa da barut atar, bilenmiş metal, yontma odun türevleri sıkça kullanılagelmektedir.

Oynaması için çocuğa oyuncak silah alınan anlayıştan atomu parçalayan, fezaya çıkan hasatlar beklenmemesi gerektiğini farkındayım bu ülkenin kör olmayan bir vatandaşı olarak. Gazetelerden okuyoruz haberleri “babasının tabancasıyla oynayan çocuk arkadaşını vurdu”, “eşini vuran adam; silahı temizliyordum silah birden elimden fırttı, dedi” vb.

Her Türk erkeğinin evinde, arabasında, işyerinde, yazlığında ateşli, yontma, dürtme vesair türünde mutlaka silahı vardır. Üstelik yasak olmasına rağmen önemli bir nüfus da ateşli silahlara sahiptir. Sanki memleket işgal altında, halk gizli bir direniş içinde ve işgalcilere karşı gerilla taktiği uyguluyor, vur-kaç. Memlekette vurup kaçma aynen vakii de gerisi şüpheli. Önüne gelenin belinde, torpidosunda, çekmecesinde, duvarında bir silah.

Bir Türk erkeğinin olmazsa olmazı konumundaki silahlar, atında da -düzeltiyorum- arabalarında da mutlaka bulunur. Koltuk yan veya alt kısımlarına, bagaja zulalanmış kötek gereçlerine Haydar, Kızılcık, Cabbar gibi hoş isimler verilmiştir. Bunları taşımayı, kullanmayı huy edinmişlerin deleğanlılıklarının, zuladaki zopaya olan mesafeleriyle doğru orantılı olduğu da Doktör Röno ile yaptığım araştırmalarda ortaya çıkmıştır. İşin güzel yanı ise arabaya zulalanmış bu türde silahları yakalayan polisimizin de konuya müthiş bir anlayışla yaklaşmasıdır. Vatandaşlara saygılı ve müsamahalı olmasıyla bilinen polisimizden de farklı bir tavır beklemek zaten yakışık almaz. 2000′li yıllarda Yontma Odun Çağını yaşayan bu zihniyet mensuplarıyla da maceralarım yok değildir.

Geçmiş yıllarda Merter’de sıkışık trafikte akrobasi yapayım derken duramayıp, yanımda bekleyen arabaya yandan temas eden ve farını kıran bir zıttırık aklıma düştü.  Yanında eşi de bulunan, emekli kaptan olduğunu sonradan öğrendiğim vurulan aracın sahibi amca aracından inmiş hasara bakınırken, vuran adam ve yanındaki takım arkadaşı da sırıta sırıta araçlarından inmişlerdi. “bi fardan ne olacak, taktırırsın sen” gibilerinden konuşan eşkiyamıza, ben olsam “adresini ver de kargoyla kıyma göndereyim eve” derdim diye düşünürken, amca da “utanmıyor musun şu söylediklerine” gibilerinden söylendi. Onlara bakınırken önümün biraz açıldığını arkalardan gelen korna sesleriyle anladım. Aracı biraz ileri aldım. Kafamı tekrar hafif arkaya çevirdiğimde arabaya vuran zıttırığın ihtiyar amcayı hoyratça ittiğini gördüm. Ailenizin adalet abidesi bendeniz, yine dayanamadım. Arabadan inerken amcanın bu sefer de yerde olduğunu ve iki arabanın arasından geçemeyen teyzenin de arabanın arkasından yanına doğru bağırarak koştuğunu gördüm. Tepesinde dikilen küheylanı hafiften -görecelidir- iterek, terbiyesiz den başka söz üretemeyen, küfür dağarcığının çok kıt olduğunu düşündüğüm yerdeki amcayı kaldırdım. İtmemden rahatsız olmuşlar ki daha amcayı teyzeye emanet ederken, bizim zorlu ikiliden biri kendi arabalarının ön kapısına, diğeri de bagajına doğru meylettiler. Bendeniz de vakit geçirmeden ön kapı cenahındaki küheylanı evcilleştirip, binilebilir kısrak kıvamına getirdim. Diğer küheylan ise elinde levye bizleri seyretmiş, ara sıra yaklaşma niyetlerinde bulunmuşsa da sanırım muhabbetlerinin arasına girmiyim niyetiyle yanımıza gelmemişti. Ben ara sıra kendisine doğru bir adım atmaya çalışsam da o geriye doğru 4-5 adım attığından onunla derdest olamamıştık. Hikaye uzun burada noktalayalım.

Bir derbi, bir milli maç olunca yüreğim ağzıma geliyor ya yenersek diye. Hatta ve dahi, kritik maçlarda bilakis karşı milli takımı tutuyorum. Çünkü önemli bir milli maçtan sonra eğer galibiyet almışsak, canım feda olsun sana diye bağıran müsveddelerin sıktığı kurşunlar yüzünden, mutlaka birkaç kişiyi bu dünyadan göçmüş sevdiklerine kavuşturuveriyoruz. Kendi canını hakikaten feda etse birşey değil. Camdan bakan insanı, çocuğu katlediyor, sakat bırakıyor bu insanımsılar.

Vaay milli takımı bile tutmuyor gibilerinden, Zekeriya Beyaz Hoca tabiriyle apık sapık mesaj göndermeyiniz. Önce adam gibi sevinmeyi öğreniniz. Verilecek bir can bendeniz için kıymetlidir, bilmemkime karşı alınmış bir galibiyetten.

Düğünlerde yaşanan kara mizah da hepimizin malumu. Uluorta ateş edip gelini, akrabayı, çoluğu çoğuğu helak edenler mi, damadı çok kritik olan kudret bölgesinden vuranlar mı ne ararsanız var memlekette.

Yıllardır ülkeyi yönetenlerden bu silahların toplanması, cezaların ağırlaştırılması, halihazırda bulunan kanunların cıvıtılmadan uygulanması gibi beklentileri olan bir kısım Türk’lüğü şüpheli toplum kesimi hep hayal kırıklığına uğramıştır. Boşuna bekleşmesinler buradan söylemiş olayım. Çünkü bu işleri sözde yapacaklar da Türk’türler ve kendilerinde, kıramayacakları eş-dost akrabalarında, mutlaka kıyıda köşede ateşli silahcıkları vardır. Zaten kendilerini  ara ara basında görüyoruz , ağızları sınırlarına kadar açılmış halde havaya kurşun sıkarlarken. Her türlü sıkmada üstlerine olmayan bu güzide kişiliklerimiz biraz da kurşun sıkmışlar çok mu? Ne kadar sıkarsanız o kadar oy alıyorsunuz zaten. Malum, millet olarak sizinle gurur duyuyoruz.

Silahın nerelerde kullanılacağı, kimin taşıyacağı kanunlarla belirlenmiştir. Ben kanun manun tanımam, erkek adamın silahı olur diyen, silahı erkekliğin ispatı olarak gören, aslında baseninden korkan insanımsılaradır lafım.

Silahlarınızı uluorta yerlerde saklamayınız, münasip bir yerinizde muhafaza ediniz.

-Uysada Uymasa da Serisi-

Geçmiş yıllarda bir akşam İstiklal Caddesi’nde, yoldan geçen kızlara yapışmaya çalışan bir salyangoza, motorlu polislerden birinin yaklaşıp copla ayağının arkasına vurduğunu görmüştüm. Kıvrılıp yolun kenarına oturan zontanın yanına yaklaştığımda, konudan habersiz şekilde ne oldu kardeşim diye soranlara “polis vurdu durup dururken, yolda yürüyemiyoruz,  ne biçim insan bunlar yaa” dediğine şahit olmuştum. Utanma katsayısı sıfırın altındaki mağdurumuza; “senin yanlış yerine vurdu onlar, istersen doğru yere de ben dokundurayım” mealinde hafif galiz yanıt vermiştim. Gerçi bir de ben dokundursam hepten mağdur olacaktı utanmazımız.

Öğrencilik yıllarımda arkadaşımla birlikte yurda gitmek üzere otobüse binmiştik. O zamanlar bir avuç olan türbanlı bir öğrenci de otobüste ayaktaydı. Bir ara kızcağızın kızarıp bozardığını, birşeylerden fena halde rahatsız olduğunu farkettim. Biraz dikkatli bakınca, bazen yanında bazen arkasında mevzi alan bir fordçu olduğunu farkettim. Onlara yaklaşıp konudan iyice emin olduktan sonra, adama kötü kötü bakarken mağdur adayı fordçumuzun da bana bakarak kafasını hafif sağa ve sağ avurt kemiği üzerindeki kaslarını da yukarıya doğru hareket ettirmesi, bendenizin dişi kemiğe değmiş bulldog moduna girmesine sebep oldu.

Sıkışık otobüsteki hafif itişme sonrası şoför otobüsü Millet Caddesi üzerinde durdurdu ve bizler aşağıya indik. Ata sporumuzun birkaç örneğine bir tutam da çançinçon figürü ekleyince iyi giyimli mağdurumuz yere paralel konuma geçip istirahat buyurdular.

Yolun kenarına yanaşan Beyaz Toros’tan inen iki sivil polis bir anda yanımıza geldiler. İstirahat halindeki mağdur yerine bana sordular ne olduğunu. Konuyu anlattım. Uyku mahmurluğu halindeki mağdurumuzun ilk sözleri ise şikayetçiyim oldu. “Para istediler, vermeyince şu uzun olan saldırdı bana” dedi. Polislerin bakışları daha bir kötüleşti “merkeze geleceksiniz” dediler.

O sırada yukarıdan koşa yürüye türbanlı kızcağızın geldiğini gördüm. Bakın dedim otobüsteki o kız geliyor, onu da dinleyin dedim. Kızcağız sanırım kendini olanlardan sorumlu hissetmiş ve bir sonraki durakta inmiş. Nefes nefese, kızara bozara bizim kendisini kurtadığımız yönünde birşeyler konuşmaya çalıştı. Ama mağdurumuzda süngü sağlam, hiç üzerine alınmıyor “şebeke bunlar” diye diretiyor. Polis telsizle bulunduğumuz yere bir minibüsün gelmesi için anons yaptı. Çaresiz merkeze götürmek üzere gelecek olan aracı beklemeye başladık. 10 dakika kadar sonra araç geldi. Polislerle birlikte göbekli, takım elbiseli ve elinde devasa bir telsiz tutan azametli bir sanırım komiser ya da amir indi. “olay nedir” sorusu üzerine yanımıza ilk gelen sivil polis konuyu özetlemeye çalıştı. Bu azametli büyüğünü kızdırma korkusu içinde konuyu özetlerken, büyüğümüz de kısık gözlerle hepimizi teker teker süzdü.

Her nedense sesi çıkmaz olan mağdurumuza “yanıma yaklaş sen” diye seslendi. Mağdur, yere havaya sağa sola bakar vaziyette isteksizce hareketlendiğinde “sen Kurtuluş’lu bilmemne değil misin” dediği anda mağdurun boynu büküldü, iki eli önünde birleşti. Jetonları düşen o zamanki öğrenci bu toy fakirin de yüreğine sular serpildi. Meğer mağdurumuzun aynı konularda hafif bir namı varmış ve bu görmüş geçirmiş polis kendisini tanıyıvermiş. Bize dönerek “gençler konu anlaşılmıştır, siz yurdunuza gidin” deyip, “şikayetçi misin bu gençlerden Kurtuluş’lu bilmemne” diye sordu “yok amirim” dedi süklüm püklüm. Tacize uğrayan kızcağıza dönerek “sen bizimle gel kızım, biz seni sonra yurda bırakırız” dedi. Kızcağız biraz ikirciklenince yanımdaki tarikatçı arkadaşım “ben de bacımla geleyim mahsuru yoksa, şahit olarak” dedi. Amirin “haydi toparlanın” çağrısıyla herkes araçlara doğru hareketlendi. Bir mağdurun gazabından kılkpayı kurtulmuştuk. Bu uzun girizgahtan sonra bakalım memleketin diğer mağdurlarına;

Kaçak evi dere yatağına yapıyor, sel vurup yıkıyor, oluyor sel mağduru.

Su havzasının dibine ev yapıyor, gideri de milletin içme suyuna doğru çövdürüveriyor, devlet evi yıkıyor, oluyor gecekondu mağduru.

Bu eve birileri para için, oy vs için elektrik, su veriyor, tapu veriyor. Neden müsaade ediyorsunuz diyorsunuz oluyor hizmet aşkı mağduru.

İman ehli mahalle sakinleri aylık bilmemkaçtane bilmemne altını veriyor diye paraları bir mahalle kuyumcusuna veriyor. Kuyumcu şeytanla kanka konumuna geçip arazi olunca, para yerine kol saatini alan ahali ortalığa dökülüyor, oluyor kol saati mağduru.

Devlete vergi vermemek ve yüksek getiri için parasını ofşor denen bir hesapta tutuyor, aracı batıyor oluyor banka mağduru.

Karşılıksız çekleri önüne gelene vermiş, karşılığında aldığı mal/hizmeti yemiş bitirmiş ya da başka türlü paraya çevirmiş, çekteki imza benim değil haydi Adli Tıp, olmadı bilirkişiye itiraz türünde topu sürekli taca atmış, kanundaki her türlü boşluğu kullananın adı da hapse girecek diye, oluyor çek mağduru.

14 yaşındaki çocuğa tacizden yargılanıyor, oluyor medya mağduru.

Bölücübaşını övüyor, TeCe ayağını denk alsın diyor mahkeme önüne çıkıyor. Oluyor insan hakları, ifade özgürlüğü mağduru.

Gümrükte 16 kilo kokain yakalandı diye açıklama yapan bakanımız, kokain denen nesnenin emniyette nişasta olduğunun ortaya çıkmasıyla kendisine serzenişte bulunan pastane sahibi bayanın babasına “senin kadar ben de mağdurum” demişti. Evet siyasetçilerimiz en mağdurlarımızdırlar. Elleri hep taşın altındadır, bir türlü taşın altından çıkarıp memleket meselelerini halletmek için kollarını oynatamazlar, hep bir yola başlarını koyduklarından kafayı çevirebilip etrafta ne oluyor bitiyor farkına varamazlar.

Maaşları bir türlü yetmez; pahallılık mağdurlarıdırlar, plakaları kırmızı değildir; polis mağdurlarıdırlar, ceylan derisi koltukları yazın basen cenahlarını haşlar; pişik mağdurlarıdırlar. Yedi sülalelerini ücretsiz sağlık hizmetinden yararlandırırlar, devlet kesesinden Avrupa’ya diş yaptırmaya giderler, biraz ayıp oluyor beyler diyen başkanlarına bozulurlar, sağlık sistemi mağdurudurlar.

Bakıyoruz Cumhurbaşkanı da mağdur. Zamanında bir kısım kişisel harcamalarını devlete ödetivermiş. Devlet dava açmış, olay ispatlanmış, parasını geri istemiş. Mağdur vermemiş ve devlet parasını haciz yoluyla ancak alabilmiş mağdurumuzdan. Parayı geri vermek zoruna gitmiş olacak ki aldım verdimin hesabının tutulmadığı örtülü ödeneğin başına da sahte evrak düzenlemekten hüküm giymiş bir başka mağduru getirmiş. Vatana hayırlı hizmetlerini yeni görev yerlerinde de devam ettirmeleri için duacıdır  bu fakir.

Çolucu çocuğu bursla okutabilmesine rağmen haksız yere dünyanın en zengin devlet adamları listesine dahil edilen Başbakanımız ise zaten milli mağdur. Şiir mağduru, binek atı mağduru… Yazmaya kalksam wordpress veri tabanı kasılır.

Yine ezeli ve ebedi ana muhalefet liderimiz de mağdur. Halkımız kendisine bir türlü yeterli teveccühü göstermiyor. O zamanki takım arkadaşı milletvekillerinin basına açıklamasıyla bir de öğreniyoruz ki; kapalı kapılar ardında sözde kan davalısıyla toplantı yapıp cumhurbaşkanlığı sözü alınca, muhtar olamaz denilenler için anayasa değiştiriyor. Sonra çalımı yediğinde, ortalığı yıkıyor feryat figan. Toplumu kucaklayan, ortak aday gibilerinden kıvranıyor ama diyemiyor ki bana söz verdilerdi şimdi yan çizdiler, esas isyanım bunadır diye. Vah yazık, şark usulü siyeset çalımını yiyen, sırtını Atatürk’e dayamış mağduruna.

Kement atma konusunda Kevin Kostner’a Kurtlarla Dans filmi öncesi dersler veren, heyecanlı nutuklarında son bir iki kelimeye nefesi bir türlü yetmeyen ekönömi telaffuzlu bir diğer mağdur liderimiz de yok değildir.

Şeyinişeetdiiminşeyi özlü sözünü literatüre kazandıran saygın şahsiyetimiz, karşısındakinin tepkisine “önce saygılı olmayı öğren, çık dışarı” diye fırçayla yanıt veriyor, basına da mağduriyetini anlatıyor, oluyor şeyinişeettiminşeyi mağduru.

Kürsüdeki Kamer Genç’e sen git çiçek sula diye sataşıp “gel senin çiçeği bi suluyım” yanıtını alan ne mağduru oluyor ben çıkaramadım der, yazıyı noktalamak isterim.

Demem odur ki memlekette herkes mağdur.

-Ya Sabır Serisi-

Birçok beher heba ettiğim araştırmanın çarpıcı sonuçlarına göre, Kıvırgan Familyası üyelerinin (yazının devamında Kıvırganlar diye anılacaktır) sayıları azımsanmayacak boyutta olup, toplumun hemen her kesiminde, kademesinde kendilerine sıkça rastlanır diyebilirim. Kıvırganlar, her yaş ve cinsiyetten olabilebildikleri gibi bulundukları ortama şu ana kadar doğadaki diğer hiçbir familyanın başaramadığı derecede uyum sağlayabilirler.

Köseleyi andıran suratlı bu canlılar, tüm esnekliklerine rağmen otoriteden, sıkıdan, güçlüden ve zopadan fena halde tırsarlar. Örneğin kırmızıda geçti ya da uyanıklık yapıp sıkışık trafikte emniyet şeridine girip bastı gaza, ancak ileride polise yakalandı. Hemen dengeli bir isyan moduna girerek, “şuraya yetişiyordum mecbur kaldım, hastaneye kan vermeye gidiyorum” türünde kıvırırlar. Fayda etmediğini gördüklerinde hemen şekil değiştirerek, sırıtkan pozisyona geçerler. Karşısındakinin memur olduğunu bildiği halde “Yaa amirim affetsen bizi bu seferlik” yalakalığını denerler. Bu da işe yaramazsa tekrar kuyruğu hafiften dikerek “iyi peki bu işi tatlıya bağlayalım, al bi çorba iç” pişkinliğini sergilerler. Memurdan sert bir karşılık aldıkları anda da arabayı bağlatma korkusuna süt şişesini devirmiş kedi pozisyonuna geçerler vakit kaybetmeden “memleket nere, sen de görevini yapıyorsun, haklısın” derler boyunları yana hafif yatık şekilde.

Sene 2002 olsa gerek. E-5 de seyir halindeyken makas yaparak arkamdaki arabayla arama girip, tamponuma yapışık halde giderken  o süratte bir de tampona sürten zıttırığın, dikiz aynasından “ne olmuş yani, hadi yürü” tarzındaki bitirim harketelerine istinaden, işaretleşerek Merter durağına araçları çekmek için sağ şeride yanaşmıştık. Durakta önüme suçlu arabasının önünü kesen Amerikan polisi edalarıyla yanaşan deleğanlı vatan evladı, yiyeceği öyle olmaz böyle oluru anladığından olsa gerek arabadan indiğim anda gaza basıp tekrar yola koyulmuştu. Ben de tekrar araca binip peşinden gitmiştim. Önceleri birkaç makas oyunuyla kopup gitmeyi denese de uzaklaşamayacağını anlayan Kıvırganın, cep telefonundan bol bol konuşmalar, gel gel görürsün tarzı ön ayak hareketleri eşliğinde Vezneciler’e varmıştık. Aslan parçasının gerekli organizasyonu yaptığı, bir karşılama kortejinin beni bekleyeceğini umarken birdenbire sosyetik aracını Vezneciler Polis Karakolu önündeki kaldırıma çıkarmış, koşa koşa içeriye girmişti. Bende arkasına çekip içeriye girdim.

Girişteki polise “Bakırköy’den beri beni takip ediyor. Arabamı sıkıştırıyor, gaspçı mıdır nedir, şikayetçiyim” dedi. Polisin “dur kardeşim sakin ol, adam gaspçı olsa seninle birlikte karakola niye gelsin” cevabıyla titreyip kendine dönen kapılardan sığmaz Kıvırgan bir anda sus pus oldu, öyle bana bakıyor polisle birlikte. Olayı kısaca anlatmaya çaılırken “yalan, yok öyle birşey” gibi araya girmeye çalışması polisi kızdırdı. Polis, arabaların  tamponları ne renk diye sordu. Benim de jetonum düştü ve hemen çıkıştaki arabalarımızın yanına gittik. Siyah tamponuma onun gövde rengi tamponun rengi çıkmış, benim arka tamponun siyahlığı da aynen onun tamponda. Polis dönüp Kıvırgana kötü kötü baktı, gelen yanıt “ben ilerde esnafım, öderim zararını”. İşte bir Kıvırganın müthiş değişim ve manevra kabiliyeti.

Polis bana sordu “kardeşim sen şikayetçi misin, masrafın var mı” Yok dedim. “ben tampon için değil, aracının içinden bana sarfettiği güzel sözlerine karşılık olarak kendisini sopalamayı planlıyordum, onun için takip ettim” meyanındaki yanıtım poliste “Ne haliniz varsa görün, o kapıdan içeri gireni içeri atarım” olarak karşılık buldu ve bu fakirden on puanı haketti. Bir müddet bakıştık. Belki de pis pis sırıttığımdan, polisin binaya girmesini beklediğimi anlayan Kıvırgan hemen arabasına doğru meyletti. Ama artık çok geçti. Kıvırganımızın ettiği envai çeşit özürler, masrafın ayaklarına para teklif etmesi, acıma hissimi uyandırsa da kaval kemiği cenahını yoklamamı engelleyemedi. Kıvırganımız da cezasına razı, arabama binip U dönüşü yapmamı, sanırım sevinçten olsa gerek yerinde duramaz bir halde hoplaya zıplaya seyretti. Ayrılırken bir 10 puan da tüm konuşmalara şahit, merdivenlerin yukarısında hafif tebessüm halinde nöbet bekleyen polise verdim.

İthal beherler kullanarak yaptığım deneyler, yeryüzündeki hiçbir canlının bu kadar kısa süre içinde bu kadar şekilden şekilde giremediğini ortaya koymuştur.

Avam kıvırganlara örnek sayılabilecek bu canlılar haricinde, daha teknik ve entellektüel donanımlı kıvırganların sayısı da az değildir. Örneğin, devletin okulunda okumuş, devletin sağladığı olanaklarla bir yer edinmiş, hala devletten nemalanan ve buna rağmen kendi versiyonu kıvırganlar arasında devlete lanet okuyanlar gibi. Sorsanız devlete saygılıyız, kanunlara saygılıyız yanıtını hiç rahatsız olmadan verirler. Ancak, örneğin devletlerinden TeeCe aşağı TeeCe yukarı diye bahsederler, o devletin kurucusuna Beton, İngiliz gibi sıfatları utanmadan yakıştırırlar. Mahkeme önündeyse “ben onu kastetmediydim, ona demediydim, hayranıyım harf inkılabının” gibisinden savunmalarla kıvırganlıkları tavan yapar.

Kaliteli beherler kullanarak yaptığım diğer deneylerde “İnkar yiğidin kalesidir” gibi atasözlerini çok sevdiklerini tespit ettim. Pek seviyorlar ve gülüyorlar bu atasözlerini söylerlerken her nedense.

Büyük boy beherlerle yaptığım araştırmalarla, bazı vaziyeti kurtarma manevraları sergileyenlerin Kıvırganlar familyasına dahil edilmemeleri gerektiğini ortaya çıkardım. Örneğin televizyonda rakseden dansözün kıvrak hareketlerine ya da fişyın tiviye ağzı açık halde bakarken yakalanan er kişilerin “yok hanım, gözüm dalmış bir anda, kanal orda şeetmiş” türündeki manevraları Kıvırgan familyasına dahil olmak için yeterli değildir. Yine hanımının “biraz kilo mu aldım ben, beni güzel buluyorsun değil mi” türündeki tuzak sorularına anında gerekli yalan cevabı söyleyemeyip bekleme yapan ve sonra ne söyleyeyim de aile saadetini kurtarayım çırpınışları da familya üyeliği için yeterli bulgular değillerdir.

Kıvırganların hayat bulamadıkları tek alan Siyaset ortamıdır. Evet, neden şaşırdınız? Hangi ülkede yaşıyorsunuz? 10.000 kişinin, 15 kameranın önünde bir laf edip ertesi gün mahkemede “montaj” mı diyorlar, yurtdışında uluslararası basın önünde bir laf edip ülkeye dönünce “iftira” mı diyorlar, seçimden önce verdikleri hangi sözü tutmadılar, bir sonraki seçimden sonra vaatlerini yerine getirmeyeceklerini kim iddia edebilir ki bu familyaya dahil olsun bu güzide kişilikler?

İki Beher Bir Huni Yakaladım Gizemini ismini verdiğim son deneyden sonra gördüm ki “paranın kimde olduğu, Kıvırganın kim olduğu belli olmaz” diye yeni bir atasözüne acilen ihtiyaç vardır.

Son olarak söyleyeceğim Kıvırgan Familyasına en yakın Familyanın Kemirgenler olduğudur. Üstün kalitedeki beherlerle yaptığım araştırmalar, Kıvırganların Kemirgenlerden çok daha zeki ve gelişmiş olduklarını ortaya koymuştur. Çünkü kemirgenler, içinde bulundukları ortamda kaynakları kemirdiklerinde yakalanmalarına rağmen Kıvırganlar bu üstün manevra ve gömlek/şekil değiştirebilme kabiliyetleri sayesinde yakayı ele vermezler, üstelik bazıları “helal olsun işi biliyormuş” yönünde takdirlerle saygı dahi görürler.

Kıvırgan familya üyelerinin gizli Kıvırganlarca takdir görmeyeceği, yaşama ortamı bulamayacağı bir toplumun bireyi olmaktır rüyam.

-Ayhevedrim Serisi-

Not: Öğrencilik yıllarımdan beri ne hikmetse söylemekten zevk aldığım, sihirli bir kelime gibi gelen beher ibaresini siz de söyleyiniz sık sık, söyletiniz etrafınıza.

Okuduğunuz yazı ders notu ya da bilimsel makale değildir. Familya şu demektir, kemirgen şuranın alt grubudur gibi uyarılarda bulunmayız. Familyalarla ilgili bilimsel serzenişlerinizi İsviçreli bilimadamlarına yapınız.

Konumuz, yeni saç modeli hakkında fikrini soran arkadaşına en şirin gülümsemesini takınmaya çalışıp, kafayı bir sağ bir sol yaparak “ay çok şeker olmuş”  diyen kıskançlık ya da kalbi kırılmasın yansıması türünde atraksiyonlar değildir. Baaaayy, çüüüzz gibi selamlama nidaları da bu yazıda kapsama alanımıza girmemekte.

Etraftaki esnafa faizle para verdiğini sonradan öğrendiğim birinin işyerine gitmiştim. Gelen giden, giren çıkan çok. Selam aşağı, selam yukarı. “selamun aleykum”, karşıdaki de “aleykum selam”. Buyur şimdi. Ne selamı veren anlamını aklına getiriyor ya da biliyor, ne de selamı alan ne dediğini biliyor ya da anlamını aklına getirmek istemiyor.

Selamlaşma değil, interaktif kelime oyunu sanki ya da tikli birine dokunduktan sonra işitilen laf gibi önemsizleşmiş. Biraz da tribünleri andırıyor; Kırmızııııı, karşı tribün; Beyaaaz.

Merhaba diye içeri girene, istediği selamı duyamadığından kendince trip yapan evliya torunları hakkında bir şey demeyeyim şimdi.

Alışveriş yapıyorsunuz bir esnaftan, “bereket versin” diyor robot gibi. Para avucuna girince artık refleks olmuş “bereket versin”. Versin.

Hakikaten kazandığı paranın bereketli olmasını diliyor, düşünüyor da mı söylüyor diye bakıyorum. Kimden neyi dilediğiyle ilgili en ufak bir emare yok. Parayı almak üzereykenki hali ile alıp da o sözü söyledikten sonraki hali arasında hal-hareket, jest-mimik aynı. Zaten “bereketini gör” diye karşılık da beklemiyor.

Alışveriş yapılan mekandan çıkıyoruz, “hayırlı işler”, “iyi işler”. Olur.

Alışveriş yaptığın şahsiyetin gerçekten de o gün daha iyi iş yapmasını istediğimiz için mi söylüyoruz, içten bir şekilde? Yoksa alışveriş yapılan mekandan çıkarken söylenen refleks söz müdür bu da?

Geçerken komşuya selam veriyor “iyi akşamlar”. Sanki komşusunun akşamının iyi olması için içinde bir karşı konulmaz arzu var da tutamıyor kendini, kelimeler dökülüveriyor ağzından “iyi akşamlar”. Oldu.

Bari bir “kolay gelsin” diyelim, hoşluk olur. Bir işle uğraşan ve büyük ihtimalle yardıma ihtiyacı olan birine de iyi gider bu temenni “kolay gelsin”. Belli ki adamın yardıma ihtiyacı var. Ama çözüm basit. “kolay gelsin”. Gelsin. Yola devam.

Ortamdan ivedilikle uzaklaşmanın, karşılaşılanla kaş-göz olmamanın kurtarıcısı gibi geliyor bu sözler bana. Selam verilmezse birşeyler gevelenmezse ayıp olur kaygısı bizi böyle dile getiriyor, o kadar.

Hele ki özellikle iş yaşamında adeta bir iletişim kuralı olan o yapmacık diyalog var ki bendenizi kederden kedere sürüklemekte, karın ağrılarına sebep olmakta. Karşıdaki sorar, sanki yılların sırdaşı, kankası, bir derdini söylesen hemen derman olacak; “nasılsınız bilmemne bey/hanım”, diğeri “teşekkür ederim bilmemne bey/hanım”. Bu soruya “sorduğunuz iyi oldu,  arabanın taksidini yetiştiremedik bu ay,basurum azmış başka bir tasa yok” gibisinden yanıt veren hayatta olmaz. Yanıt bellidir “teşekkür ederim”. Neden teşekkür edilir o da ayrı bir muamma. Tabii ki teşekkür eden de kütük olmadığından hemen karşılık verir “siz nasılsınız efenim”, şaşırtıcı yanıt gelir “teşekkür ederim”. Edin, edişin ne diyeyim.

Aynı diyalog, yeni tanışan insanlar, bir aile meclisinde tanışan aileler arasında da “ee daha daha neler, siz daha daha nasılsınız şukufeaanım” gibi benzer varyasyonlarıyla süregelir. Burada da hiçbir zaman  “sizi gördüm kötü oldum, sizin oğlan hiperaktif galiba” gibi yanıtlar verilmez.

Bir dilek değil de durum tespiti yapsa da duyduğumda beni mutlu eden sözlerden biri “gözünaydın” dır. Birisi diğerine söylerken duyduğumda oğlu mu, kocası mı, babası mı uzaktaydı da dönmüş, kavuşmuş sevdiğine diye içim bir hoş olur.

Bazı temenniler ise çok içten söylenirler. Örneğin “Allah versin”. Karşıdaki tam damara basmış çünkü. Vicdan cüzdan arasında bırakıvermiş. Muhatabın kendi olmadığına inandığından hemen can havliyle gerekli havale yapılır ilgili merciye “Allah versin”.

Konu birinci dereceden yakın olunca başka oluyor. Tamamı içten söyleniyor temennilerin. Vurgulu söyleniyor, uzatılıyor bazı heceler yakarışla birlikte. “güle güle git güle güle gel”, “Allah korusun,” evlerden dışarı”.

Haberlerde bahsediyor; resmi rakamlara göre birmilyonüçyüzkusurbin can gitmiş komşumuz ülkede, fahişelik, çocuk fahişeliği inanılmaz boyutta, bilmemkaçmilyon çocuk yetim kalmış, tepki veriyor “vah vah”. Ötesi yok. En içten gelen temenni ise “evvvlerrden ırak olsun”. Korkma, zaten orası da bize ırak.  Evet, olay mahalli şimdilik bizlerden ırak.

Konuyla ilgili “vah vah” ın içtenliği, birazdan başlayacak diziye kadar bile sürmez. Çünkü dizide Pehlül, Rihter’in bu sefer alt dudağına yapışacakmış söylentisi var. Seneye de misyoner denerler merak buyurmayın.

İşin özü, bir kısım içi boşalmış sözler belirli zamanlarda tekerleme gibi söylenir olmuş,  gayrı ihtiyari yerine getirilen ritüeller halini almış adeta. Söyleyende samimiyet sezmediğimde, bana külfet geliyor karşılık vermek, ortak olasım gelmiyor bu kof, bu çakma iletişim zamazingolarına.

Tam hatırlayamamakla beraber şuna benzer bir Arap atasözü olduğunu biliyorum; “Kalpten çıkan kalbe ulaşır, dilden çıkan kulakta takılır”

Uzatılan yaralı parmağa, lütfedeceği küçük abdestine kıyamayan türde insanlar vermesin selam, hakkımda iyi birşey dilemesinler, dillendirmesinler temenni. Tırmalamasınlar kulağımı. Uyduruk selam verilmesi kadar dokunmayacaktır bana yanımdan geçip gitmeleri.

Gerçi taşı yine de çaldırmış olan Şair Eşref’in şu güzel dörtlüğüyle yazıyı noktalayalım.

Kabrimi kimse ziyaret etmesin Allah için
Gelmesin, reddeylerim billahi öz kardaşımı,
Gözlerim ebnâ-yı âdemden o kadar yıldı kim,
İstemem ben fatiha, tek çalmasınlar taşımı.

-Ne oldu ki şimdi Serisi-

Ağzınızın tadıyla, sinirlerinizi yıpratmadan haber seyredebilmek, gazetelere bakabilmek, otomobil kullanabilmek, bir lokantada iki lokma atıştırabilmek, sayıları hiç de az olmayan bir dünya insanla iki laf edebilmek ne mümkün. Üstelik herşeyiyle övünen, herşeyi bildiğini sanan,kendini doğruluk abidesi sanan, kerameti kendinden menkul bir toplumda.

Hah, madem öyle buyuralım şimdi güzel memleketimin etiketleme, yaftalama, olayın adını anında koyma kabiliyetine.

Kalabalık bir mecliste, berberde, kısaca herhangi bir vesileyle o an birarada  bulunan birkaç kişi havadan sudan konuşuyorsunuz diyelim. Sarfettiğiniz cümle içindeki bir kelime dahi sizi anında belirli bir grubun içine dahil edebilir. Yanınızdakiler derhal notu verirler. Bir konuda fikrinizi anlatıyorsunuz diyelim, hemen size münasip bir ideoloji bulunur. Şucu, bucu, zartist, zurtist.

Televizyonda atıp tutan siyasetçi hakkında, ama sen öyle dememiştin seçimden önce demeniz, sizi hemen diğer kayıkçı siyesetçinin kucağına atıverir milletin gözünde. Kardeşim sen buna neden tepki göstermiyorsun vaatlerini yerine getirmedi diye söylenmeniz, karşınızdakinde en ufak bir kendini sorgulama isteği uyandırmaz. Artık suratınıza “bu da zaten bilmemneci, bilmemneist, kasıtlı soruyor” dan öte bir gözle bakılmaz.

Sizi soranlara, “ha o mu, bilmemnecidir o” deyiverirler. Duyduğuna sorgulamadan, araştırmadan inanmada üstüne olmayan güzide millet konuyu kapamıştır artık. Bu aşamadan sonra; ya aslında şöyledir, ben aslında şuna istinaden şeettiydim türünde kıpraşmalarınız yaftanızı değiştirmeye yetmez. Müjde, nurtopu gibi yakıştırmanız oldu. Ömür boyu hayrını görünüz.

İlme fene merakı tartışılmaz milletimizin bu birikimlerini toplumsal yaşamın hemen her alanında diğer fertlerin hizmetine sunduğu da bir gerçektir. Örneğin, bir trafik kazası mahalline iki eli kanda olsa gider. Acil işi olsa bile mutlaka kaza mahallinde dikilir, bir CSI ajanı gibi incelemelerde bulunur. Ömründe kaportacıya gitmemesine, belki de sürücü ehliyeti bile olmamasına rağmen olayın adını oracıkta koyar “na şu araba suçlu”, ” o tampun kötü yamulmuş düzeltilmez, değişmesi lazım”. Tabi diğer CSI Yukarıçontuklu da karşı  gelebilir “esas öbür araba suçlu, benim kaportacıya gitsinler o tamponu 10 dakkada düzeltir” diyebilir, eller mutlaka cepte bir pozisyonda. Görüldüğü üzere birer ileri sürüş teknikleri uzmanları, kaporta ustaları, sigorta eksperleri gibidirler hepsi. Olayı çözmüşler, suçlunun adı konmuş, perte çıkacak parça tespit edilmiştir.

Bu millete reva mıdır bu yoksulluk, el açma kültürü dersiniz, olursunuz komunist, sosyalist.

İşsiz çok, yarım trilyon dolar borç nasıl oldu, kim ödeyecek dersiniz, olursunuz Baykalcı.

Baykal’a; dikili ağacın yok bu memlekette, sanki partini küçültmek için oradasın dersiniz, olursunuz Tayyipçi.

Kürt, Ermenistan, Patrikhane vs bu kadar açılıp saçılmak niye, vatan elden mi gidiyor dersiniz, olursunuz ülkücü.

Meydanlarda kement atıyordun, Meclis’te ise Gel Hasipçiim diyorsun dersiniz, olursunuz Muhsinci.

Atatürk “Türkiye Cumhuriyetini kuran Türkiye halkına Türk milleti denir” demiş dersiniz, olursunuz ulusalcı.

İşin üzücü tarafı da bu yakıştırmaların iyi niyetle yapılmamasıdır. Birilerinin herhangi partiden olması ya da farklı bir görüşü benimsemesi alenen aşağılanır, adeta hakaret etmek için yapılır yaftalamalar. Bu kadar mı kötüdür, adeta aşağılanmayı gerektirir şucu, bucu olmak? Nerededir insan olmanın gereği göstermemiz gereken asgari saygı? Ara ki bulasın.

Oysa yaftalama merakı bu derece yüksek olanların belirli bazı kriterleri olmalı. O kriterler ki iki tane gaydırıguppak siyasetçinin önümüze koydukları hiç olmamalı. Bırak Ahmetin Mehmetin yaptığı tanımları, siyasi ağızları. Her neye inanıyorsan, seni insan yapan doğrularına başvur, elini vicdanına doğru bir hareketlendir önce be kardeşim. Geçir vicdanının süzgecinden düşündüklerini, bir doğrulamasını yap temel insanlık değerleriyle, inandığın dininle, peygamberinin sünnetinle de aka kara demekten imtina et.

%98 ihtiamalle müslüman olan bu topluluğa sesleniyorum. Yüce Peygamberinin dahi saçlarının kısa sürede ağarmasına sebep olan “ip gibi dosdoğru olmak” kaygısı var mıdır sende? Yoksa, “Yok kardeşim ben fitremi verdim, kurbanımı da kesiyorum bu konuda rahatım, istediğim gibi yaftalarım” mı diyorsun” Ne güzel.

Kabe’nin bakımını yapan ve İslam’a tabi olmayan kişiden anahtarları alan sahabeye “bu işi en iyi kim yapar diye sorduktan sonra, onlar yanıtını aldığında anahtarları iade ettiren ve “işi ehline verin” diyen mübareğin bu kıstası sende geçer akçe midir? Yoksa “ben seçimlerimde, nereli olduğuna, hangi tarikattan olduğuna, hangi takımı tuttuğuna, kıçına başına bakarım” mı diyorsun? “Yahu bu iş yanlıştır” diyenin sırtına da bir bilmemneci yaftası yakıştırmaktan utanmadığından bu konuda da rahat olduğun belli. Fevkeledenin fevki.

Buğdayın yaşını alta kurusunu üste koyup satana, “müslüman mısın” diye sorup “evet” diyen satıcıya, “bizi kandıran bizden değildir” diyen peygamberin bu kıstası senin için birşey ifade eder mi? Yoksa “ufak tefek şeyler olabilir, o kadarcık olur, herkes götürüyor” gibi kıstaslara mı sahipsin? “Ya öyle olmamalı bu ayıptır, günahtır” diyen de zaten gomonisttir değil mi nur parçası? E güzel.

Vefat eden sahabenin cenaze namazına katılmayarak herkesi şaşırtan ve sebebini soranlara, “halkın parasıyla kendine  ayakkabı yaptırdığı için” diyen Peygamber’in bazı konularda göstermediği müsamahayı gösterme cüretini, cesaretini nereden alıyorsun alicenap kardeşim? Bu yönde kaygı sahipleri sesini yükselttiğinde neden onlara bilmemneci yaftasını yakıştırıyorsun da yahu hakikaten din de böyle emrediyor diyemiyorsun?

Neyle gelirsen gel, kul hakkıyla gelme emri ortada dururken, etrafında dönen bunca adaletsizlik, sefalet, soygunun sende rahatsızlık yaratmaması normal midir laarc kardeşim? Bu adaletsizliğe, bir nevi kul hakkı yenmesine, buna vesile olanlara, çare bulacağız diye gelip ortamı azdıranlara neden bir yafta bulamıyorsun da bu duruma  isyan edene, çözüm üretmeye çalışana gomonist lafını yakıştırıyorsun, ey Hz. Ömer torunu olmayla övünen adalet timsali?

Yoksa senin inandığın başka bir Peygamber, kitap var da bizi mi kekliyorsun müslümanım diye? Bu fakirin aklının yetmediği birşeyler varsa söyle de biz de bilelim. Vesile olma ateşlerde yanmama. Yok ben de aynısına tabiyim ama sonuçlarına katlanmayı göze aldım mı diyorsun? O zaman kendi seçimlerin, doğruların dinen doğrularmış gibi neden davranıyorsun, konuşuyorsun, yaşıyorsun? Dinin doğrusu buymuş izlenimi vererek insanları bile bile neden dinden imandan soğutuyorsun?

Şarhoşu, zamparayı, bilmemkimi geçici olarak cezalandırır, belki de affeder güzel Allah’ım, ama geleni gideni yakmaya kadrolu odun olarak kalmak tehlikesi sende hiç mi çekince yaratmaz be güzel kardeşim?

-Tövbelerolsuna Döndü Serisi-

Not: Mesaj göndererek beni de iki tablet bilgileri, bir buçuk parça beyinleri ve tek atımlık barutlarıyla yaftalamaya çalışanlara da bu fakirin; yukarıda adı geçen ya da geçmeyen günümüz siyasetçi ve benzeri saz arkadaşları ile yine yukarıda adı geçen ya da geçmeyen günümüz siyasal akımları ve türevlerinin neferi olmadığını bildirmek isterim.

Üzüldüm sonra. Nasıl bir bayramlaşmadır bu diye. Görmezden gelip arabayla devam etseydim daha mı iyi olacaktı diye düşünüp rahatlatmaya çalıştım kendimi.

Valideye gitmeden bir yerde kahvaltı edeyim deyip, E-5′ten çıktım ve ara yollara girdim. Biraz hareketli bir büyük sokaktaki açık börekçinin, dışarıdaki masalarından birine oturdum. Malumaliniz, sigara yasağı olduğundan artık yeme içme mekanlarının üstü açık yeri yoksa girmez oldum. Yazı böyle atlatıyoruz ama kışın nasıl olur bilemiyorum. Meclislerinde kaldırımların boyalarının rengi yüzünden birbirleriyle tartışan bazı ülkelerin yöneticileri zannediyor bizimkiler kendilerini. Memleket ala, heryer güllük gülistan olduğundan olsa gerek, bu abuk sabuk (Zekeriya Beyaz Hoca’nın deyimiyle Apık Sapık) işlerle uğraşıp, hayatın çekilmezlik katsayısını arttırmaya devam ediyorlar itinayla. Sigara paketlerinin üzerine korku filmi sloganı türündeki ifadeleri koca koca yazdırmalarıyla başlamıştı, bilakis üzerime alındığım tacizleri.

Ama yapacak başka önemli hizmetler de var. Kendilerine buradan sesleniyorum, moderen ülkemizin ileri görüşlü yetkilileri, halkını pek düşünenleri;

İçinde tam olarak ne olduğunu dünyada kimsenin bilmediği, Avrupa Birliği ülkelerinin “tam formülü açıklayın yoksa Avrupa’ya sokmayız” dediği kola şişelerinin, petlerinin üzerlerine de devasa şekilde yazdırsınlar;”uyuşturur, adamı bi hoş eder”, “dişini gavrultur, iliğini kemüğünü gurutur, adamı gansız eder”, “uykudan yapar, zombi eder”.

Yazdırın kardeşim makdomaltların, bilmemnebörgırların özellikle çocuk menülerine ve varsa bayan menülerine; “obez eder, maazallah baseni büyütür”, “mayıştırır, ağırlaştırır, boş baktırır”, “mideden eder, angut eder, yeminle beter eder”

Yasaklayın güzel kardeşim bunların da ilan vermelerini, kazı kapağı al babayı, biriktir kapakları al karabaltayı türünde para tuzaklarını, bilmemne menüsünü alırsan zortmen ve saz arkadaşlarının oyuncağını hemen al, zortmen ve belalısının oyuncakları bilmemnebörgırlarda hinliklerini.

Buradan torunlarını büyüten büyükanne ve dedelere de sesleniyorum. Sizleri de unutmuş değilim. Zamanında kendi çocuğunuzu büyütürken gösterdiğiniz sorumlu ebeveynlik, torunlar söz konusu olunca müsamahaya dönüşüveriyor. “Anne bana gasos al” diye yırtınan yavrunuza ” gerek yok yavrum evde karpuz var”, “baba bana dondurma al” isteğine “gerek yok, anan evde sütlaç yapar” türünde yanıtlar verenler sanki sizler değilsiniz. Süngülerinizi nerede düşürdünüz? Bakıyorum bu sağlık törpüsü yiyecek mekanlarında bir dünya nine, dede ve torunları. Torunlar da zaten cin, kimlerin kendisine kıyamadığını, kimden neyi isteyeceklerini iyi biliyorlar.

Neyse konu dağıldı yine. Daha börekçiden çıkamadık. Kısa yaz diyenlere katılmamak elde değil.

Kısacası bayramlaşma, sohbet derken öğlen sonra eve dönüyorum. Aynı devasa hendeğe doğru yaklaşırken, aynı otobüs durağının yanındaki aynı alçak duvarda, aynı insanların oturduklarını gördüm. Birden kendimi çok kötü hissettim. İçimden birşeyler kopuverdi. Bu insanlar saatler önce, sabahın köründe aynı yerde kendilerince hazırlanıp toplanmışlardı. Halen aynı yerdelerdi. Doğu’nun bilmemneresinden gelmiş bu insanlar sanki bir yere gideceklermiş gibi otobüs durağının yanında duruyorlardı, sanırım dikkat çekmemek için. Büyük ihtimalle yer mekan da bilmiyorlardı. Gelen otobüslerden birine binip, Bakırköy, Taksim falan gidebilmeye cesaret edemiyorlardı sanırım. Belki de para harcamaya da korkuyorlardı.

Kafamı zaten çok önceden çevirmiştim başka yöne doğru. Bu sefer mümkün olduğunca hızlı geçtim hendeği. Yakındaki bir pastaneden bir kutu birşey aldım. Döndüm aynı hendeğe doğru. Yanaştım yolun kenarına biraz gerilerinde. Gittim yanlarına, selam verdim. Hepsi birden aldılar, gür seslerle. Koydum kutuyu duvarın üzerinde aralarına bir yere. İyi bayramlar diyerek tokalaştık, öpüştük tek tek. Oturmak için duvara doğru bakınırken, birbirlerini heyecanla iterek yer açtılar, yaşıtlarım, küçüklerim, büyüklerim.

Konuştuk havadan sudan, inşaatlar ne zaman biter, yevmiyelerini düzenli alabiliyorlar mı, geçen bizim bloğun alt katlarını da su bastı… Biraz yanda kalanlar kendi aralarında sessizce Kürtçe konuşuyorlardı. İnşaatların  yanındaki barakalarında hazırlanıp bayram namazına gitmiş bir kısmı, kimisi uyanamamış. Bazılarının temiz pantalon, gömleklerine rağmen ayakkabıları işte giydikleri ayakkabıydı, bir takım elbisenin pantalonu birinde, ceketi diğerindeydi. Birisi açtı getirdiği kutuyu önce bana doğru seğirtti. Hemen bakındım, en yaşlımızı gösterdim, önce oradan başla diyerek. Elini kalbine götürdü muhtemelen 60′larındaki amca tebessümle.

Sevdikleri memleketin bir ucunda, kendileri bir otobüs durağının ancak yakınına sığınabilmiş, bir yere kıpırdayamayan, hepimizin aksine belki de tatilin bir an evvel bitmesini bekleyen bu insanlara yanıtını bildiğim bir soru sormadım. Sormadım memleketlerini, onlar da sormadı.

İzin istedim kendilerinden, tekrar tokalaştım hepsinin mengene kıvamındaki pütürlü elleriyle. Ayrıldım yanlarından. Siyasetçiler geldi aklıma. Günde 500 kişiyle tokalaştıklarını düşündükçe sevindim hınzırca.

Sevdikleriyle birlikte nice bayramlar dilerim yurdumun her yerindeki insanlarına.

-Eftenpüften Serisi-

Birkaç yıl önce, bir kış günü ben de kalmıştım İstanbul içinde mahsur.
Beylikdüzü rampasında öğleye doğru 11′de başlayan kabus, gece 23′e kadar sürmüştü. Biraz ilerde bir kamyonun kayarak yolu tıkaması yüzünden kımıldayamamıştık yerimizden. Öğleden sonra başlayan kar ve akşama doğru başlayan tipi ile birlikte don, seriyi tamamlamıştı.

Önündeki şerit yoğunlaşmaya başladığında hemen yan şeride girmeyi görev addeden, uyanık geçinen ama aptallığı kimseye bırakmayan sözde şoförlerin emniyet şeridini de kapadığını bilmem söylememe gerek var mı? Yolu açmak için çekici türünde bir aracın nerden geleceğini hesap edemeyen, bu balıktan hallice beyin sahiplerine özellikle İstanbul’da bolca rastlanır. Hemen hepsinin iki yukarı iki de aşağı olmak üzere toplam dört ayağa sahip oldukları gözlemlenen bu metabolizmaların, toplumun her kesimine karıştığı da İsviçre’li bilim adamlarının yaptıkları araştırmalar sonucu ortaya çıkmıştır.

Tipi ve donun artmasıyla zincir takılması artık zorunlu hale gelmişti. Paltoyla arasını bir türlü iyi edememiş bu fakir de her zamanki gibi içinde bir gömlek, dışında bir ceket olduğu halde, içinden kuzu gibi meleye meleye ama dıştan karizmaya en ufak laf ettirmeyen edalarla zincirlerini takmıştı. Eski insanlar gibi dayanıklılık ne arar bizde? Az biraz rüzgardı, soğuktu anında kamburlaşmış, kuyruk titreyivermişti. Parmaklarımın yerinde olduklarını gözlerimle görmem inandırıcı gelmiyor, yüzüme dokundurarak emin olabiliyordum.

Etrafımdaki diğer araç sahiplerinden zinciri olanlar da çıkarmışlar kendilerince takmaya uğraşıyorlardı. O saate kadar, şoförlüğün incelikleri, karda araba nasıl sürülürdü, kamyon ancak şöyle manevralar yaparsa kurtarabilir türünde ileri sürüş tekniklerini anlata anlata bitiremeyen “şoför” lerden inanın ön sağımdaki araç sahibi hariç zincirini takabilen çıkmadı. Demir Bükey’e buradan sesleniyorum; boşa ileri sürüş teknikleri falan diye programlar yapmayın, ülkemiz şoförleri aşmış, muavin olarak iş başvurusu yapsanız, kimse yüzünüze bakmaz, benden söylemesi.

Soğuğa karşı müthiş dayanıklı olan ama sanırım gözleri iyi göremediğinden zincirleri takmakta zorlanan arkamdaki emekli amcanın zincirlerini de takıverdim. Bizi seyreden, sırıtkan ama gözleri yalvaran yandaki araç sahibi zırtabozun ricasıyla onunkileri de takıverdim.

Ön sağda zincirini kendisi takabilmiş şoförün camına, mümkün olan en şirin halleriyle yaklaşan ve elindeki zinciri işaret eden birkaç kişi somurtuk suratlarla ayrılmışlardı. Yardım isteyenlere ne cevap verebiliyorsa oradaki ağır abimiz, basenini koltuğundan zerre kaldırmamıştı.

Yandaki, öndeki, arkadakinin zinciri derken, çizgi filmlerdeki gibi parmakları üçer kat büyümüş olan ve soğuktan ruhu teslim etmeye ramak kalmış bu fakir, orada ölmüş sevdiklerine kavuşsa, sanırım Zincir Baba diye türbesini yaparlardı.

Yaklaşık 100 metre yukarıda bir benzinlik vardı. Mahsur kalmamızın ilk bir iki saatinde, insanlar bu benzinliğe gidip alışveriş yapıyorlardı. Kucak kucak bisküvi türünde şeyler satın alanları gördüğümde, herhalde yatıya kalacak bunlar demiştim. İyice acıkmış olduğumdan, benzinliğe doğru meylettim. Tam tahmin ettiğim gibi, sanki Brezilya’da yağmaya uğramış bir markete girdim. Raflar yan yatmış, bomboş, ortalık dökülüyor. Satıcı çocuğa biskü.. diye lafımı bitiremeden, “Abi zerre birşey yok yiyecek namına, baksana etrafa” dedi. “Her gelen taşıyabildiği kadar yüklendi gitti, sonradan ikişer üçer tane satalım dedik, kavga çıktı. O kargaşada etrafı talan edip kaçanlar bile oldu” dedi, beti benzi atmış, gördüğü kabus yüzünden yatağında doğrulmuş insan yüzü ifadesine sahip çocuk.

Geriye arabaya doğru dönerken araçların içlerine baktım. Özellikle benzinliğe yakın bazı araçların yan koltuğu, arka koltuğu bisküvi, kraker vs doluydu. Yahu kardeşim, tek başına ya da iki kişi nedir bu stoklama sevdası, birer ikişer alalım millete de kalsın yönünde en ufak insani kaygın yok mudur yönünde sorular sormayı zaten çok önceleri bıraktım. Atatürk’ün; “Türk Milleti akıllıdır…” ından bunu anlayana, “komşusu açken tok yatan bizden değildir” i bir Afrika atasözüymüş gibi aklının ucuna getirmeyen iman sahiplerine ne diyebilirim?

Aracıma vardığımda, yeni hayranlarımın beni beklediğini farkettim. Beni gördüklerinde askerdeki oğullarını görmüş gibi sevinen hayranlarımdan, bisküvi stoklamış iki tanesi hariç diğerlerini kırmadım.

“Kardeşim kaç saattir oradasınız, nerde bu devlet, nerde bu belediye?” diye soranlar olabilir. Ben şahsen göremedim. Ama bir ülkemiz klasiği orada da geçerliydi. Hani, mahkemelerinden birşey çıkmayacağını bilir parasını tahsil etmek isteyen çek mafyasına gider, devletin adaletine güvenmez sanığın işini oracıkta bitiriverir gibi, yine kendi işini kendi kendisine görüyordu millet. E modern bir hukuk devletiyiz ya zaten, devlet var, kanunları var, kanunları uygulayan yetkilileri var ya ondan herhalde. Ama hakkımızı da yemeyelim, hepimiz de devlete ve kanunlara saygılıyız, değil mi?

Burada da devletin sağlayamadığı her türde mal ve hizmeti karşılayan birileri peydah oluvermişti. Boy boy pet şişelerle mazot, kurşunlu-kurşunsuz benzini 2020 yılı fiyatlarıyla satanlar var. Evde hanıma pişirttiği gözlemeleri siyah poşet içinde tanesi 5 liraya satan var, daha ne olsun. Satıcıların kimisinin paçasından şeytan akarken,kimisi de gerçekten ihtiyacı olduğundan, utana sıkıla satar gibilerdi. “Ne 5 Lira’sı kardeşim, 2 Lira neyine yetmiyor?” diye çıkışanlara, utanarak “Tamam abi, olur” diye yanıt veren, abartısız bir dal kadar ince, kışlık ayakkabı giyememiş bir delikanlıdan etrafı boşalınca ben de gözleme aldım 5 Lira’ya.

Ücreti mukabili zincir takan bile var. Az daha bu zincir mafyasıyla başım derde bile girecekti. Birinin zincirleriyle uğraşırken yanıma biri yaklaştı. “Bilader yannış takıyosun” dedi. Allah allah dedim, bakıyorum herşey doğru gibi. Abi tekrar uyardı “yannış takıyosun” diye. Neresi yanlış oluyor işte dediğimde, yok öyle olmaz dedi. Nasıl olacak dediğimde, takarım ama tekerlek başına 5 lira alırım dedi abimiz. Yanıtı duyduğumda, vay dedim kendi kendime. Demek böyle bir sektör de varmış. Gerek yok arkadaşım, ben hallederim diye yanıt verdiğimde, “iyi de bööle olmuyo ama” türündeki karşılık, yerimden doğrulmama ve ağır abiye doğru hafif bir atraksiyona sebep oldu. Kafasını sallaya sallaya olay yerinden ayrılan ağır abimizi, sonraki saatlerde yanında birkaç saz arkadaşıyla birlikte zincir takarken görmedim değil. Olay sırasında dibimizde olan, konuşmaları tenis maçı takip eder gibi izleyen ve zerre müdahalede bulunmayan, zincirini takıverdiğim aslan parçasının, ağır abinin püskürtülmesinden sonraki tatlısu kabadayılığı ve yalakalık sınırlarını zorlar konuşmaları, diğer tekerleği kendin takarsın, olmadı o arkadaşa taktırırsın artık dememle son buldu.

Bu maceranın en zorlananları ise bayan sürücülerdi. Yağma ve hoyratlığa isyan etmiş benzinlik tuvaleti taşmadan mütevellit kullanıma kapalıydı. Biz erkekler için pek sorun yoktu. Bir kamyon tekeri ya da az biraz yol kenarı gibi birçok mekanda çövdürebilme serbestimiz vardı.

Bir de yandaki dönüş yoluyla aramızdaki çelik bariyerlere hücum eden serdengeçtiler vardı. Bu bariyerleri yıkabilseler bomboş olan dönüş yoluna çıkabilecektik. Balyozla darbeleme, “hobaa” zamanlama nidalarıyla çok kişili kanırtma, çektirme gibi tüm dış etkenlere bana mısın demeyen bu çelik bariyerleri inşa edenleri buradan kutlamayı bir borç bilirim. Birçok dünya ülkesindeki gibi, kaza, afet gibi durumlarda, belirli aralıklarla yerinden çıkarılabilir ve buradan trafiğin akışının sağlandığı gibi dizayn etmeyenlere ya da buna dahi kafası çalışmayanları da izana davet ederim. Size o diplomayı verenlerin, o işe yerleştirenlerin ya da hala o işte tutanları da gıdılarından öperim.

Yolun açılması için öndeki araçları tek tek itmek, aracını bir türlü hareket ettiremeyenlerinkileri az yukarıdaki düzlüğe kadar çıkarmak gibi binbir maceralardan sonra 23.00 sıralarında arabamı 2.viteste kaldırarak tipiden tek şeride düşmüş yolda ilerleyebildim. Her baktığımda beni korkutan artık beş katı büyük parmaklar, soğuk ve açlıktan kararan gözler ve küfür literatürüne emsalsiz katkılardan bulunan bir halet-i ruhiye ile diğer yola varmıştım.

İnsanları, arkadaşlarını iyi tanıyabilmenin yolu beraber yolculuk yapmaktan geçer demişler. Keşke birçok dayanışma, yardımlaşma, paylaşma örneğini görebilseydim.

Keşke “Hepimiz aynı geminin içindeyiz” diye sözde birleştirici laflar duyduğumda tüylerim diken diken olmasa.

Keşke çok daha başka türde insanlarla aynı geminin içinde yol aldığımı bilseydim.

-Ya Sabır Serisi-

Blogumuzun kendisini payelendirdiği haberini alan sayın büyüğümüzün yaşadığı sevinç, fotoğraflara aşağıdaki gibi yansımıştır.

Sağda görülen Tenkide Abla’nın sorularını yanıtlayan Sayın Topbaş; sorumsuzca fıs fıs deodorant sıkarak, içinde bulunduğu ortamdaki diğer insanları baymaları bir yana, biricik ozonumuzu delen sorumsuz vatandaşları bizim aracılığımızla uyararak, “deodorant yerine bayanların leydi spiid stik, erkeklerin de deleğanlı spiid stik kullanmalarını” öğütlemiştir.

“Gerçek suçlunun geçmişten günümüze gezegeni kullanan insanoğlu” olduğunun altını çizen Başkan, masa üzerindeki ekmeği alıp öperek, “yalan söylüyorsam ekmek musaf çarpsın” demiştir.

Taşma gibi kendini bilmez atraksiyonlarda bulunan Ayamama Deresi’ni ıslah etmek için her türlü çalışmanın yapıldığını da belirten Başkan; “sen adam olmazsın, bir daha görmiyin” diye dereyi azarladığını ve hatta kulağını da çektiğini, derenin artık ister istemez ıslah olacağını belirtmiştir.

“Gerekirse Valilikçe anons yapılacak” diyerek tüm yüreklere su serpen Başkan, “Bu tablo tedbirsizliğin sonucu” diyerek büyük bir merakı gidermiştir.

“Dere yataklarına bina yapanlara acımayacağız, yıkıp geçeceğiz” diye beklenen kararlılığını ortaya koyarken, Dragos Sahili’nde dere yatağına Belediye firmasınca yapılan trilyonluk konutları soran haddini bilmez bir vatandaşa, hakettiği silleyi aşketmiştir. Tenkide Abla’nın biraz tırstığını gören Başkan, “sinek konduydu ona vurdum, at sineei” demiştir.

Hiddetle “Basın Ekspres yolu yapılırken bir mimar, teknik adam, şehir plancısı olarak söylüyorum. Ayamama Deresi dikkate alınarak, Basın Ekpres yolu dere yatağından geçirilirken, niçin sağında solundaki, Bağcılar Bahçelievler ve Küçükçekmece tepelerinden gelecek olan yağmurları denize aktaracak olan kanallar düşünülmedi” dediğinde, kime kızdığını anlayamadığımızı görmüşler ve bize doğru bakışları sertleşince, aklımıza biraz önceki tokat gelerek biz de kızmasın diye; haa dedik.

Sarsıcı açıklamalarda bulunan Başkan, “Yukarıdaki askeri göletin patlayıp aşağıdaki dereyi tetiklediğini” tahmin ettiğini sürerek, “askerin kendi işine bakması gerektiğini, sivil yönetiminden elini çekmesini” tembihlemiştir.

“2010 Avrupa Kültür Başkenti İstanbul faaliyetleri yerine, 2010 Dünya Kano Başkenti İkitelli organizasyonunun da Halkalı’da yapılacağı” müjdesini vermiştir. Bölge gençlerinin kahve köşelerinden çıkarılıp, bundan sonra ata sporu haline geleceği anlaşılan kano sporuna yönlendireceklerinin altını çizmiştir.

“Yine aynı bölgeden Havaalanı yönüne olan yoğun trafiğin, aynı dere üzerinde seferlere başlayacak KANOBÜS lerle hafifletileceğini” de müjdeleyen Başkan, “KANOBÜS lerin siparişlerinin Hollanda’ya geçildiğini” açıklamıştır.

Son olarak; “artık İstanbul’luların Metrobüs itme çilesinden kurtulacağını” açıklayan Başkan, “Hollanda’dan metrobüs itme makinalarının birkaç sene içinde geleceğini” müjdelemiştir.

Yukarıda görülen Tenkide Abla’dan ödülünü alan Başkanımız, bu sevinçle; “indim derelerine, bilmem nerelerine” türküsü eşliğinde oyununa devam ederken, Tenkide Abla’mız da 2.Estarabim Ödülü araştırmaları için yola koyulmuştur.

]]> http://tenkit.wordpress.com/2009/09/11/haftanin-adami-1-estarabim-odulu/feed/ 0 tenkit ktopbaş-baltalıteyze http://tenkit.wordpress.com/2009/09/09/yeni-insan-turunu-acikliyorum-hinsanlar-ve-sel/ http://tenkit.wordpress.com/2009/09/09/yeni-insan-turunu-acikliyorum-hinsanlar-ve-sel/#comments Wed, 09 Sep 2009 20:50:27 +0000 tenkit http://tenkit.wordpress.com/?p=167 ]]> Sabah işe varabilmek umuduyla Halkalı Köprüsü’ne doğru yol almaya çalıştım. Daha bilmemnekent çıkışındaki küçük, kuş uçar arada kervan geçer sakin göbekte takıldım kaldım. Dört tane yolun ortasındaki bir döner göbek. Tüm sürücülerimiz, bu göbekte dahi birbirlerinin önünü itinayla kapamışlar. Sürücü jargunundaki tam kilit. Kendi önü kapalı ya o da diğer yönden geleninin önünü kapatmaktan sanki gizli bir zevk alıyor. Aslında önünü kapadığına yol verse bir süre sonra araçların dönüşleri gerçekleşebilecek ve kendileri de yollarına gidebilecekler. Buna dahi kafalar nato, kafalar mermer. Haklarını yemeyelim, belki de ileride trafiğin zaten bitik olduğunu bildiklerinden, kimse kimsenin kendi yoluna doğru gitmesine bundan dolayı izin vermiyor da olabilir. Ama önüm zaten kapalı olduğundan, solumdan gelenlere yol vermek için 3 metre daha gidip yolu kapamadığım için arkamdan korna çalıp, muhtemelen de sevdiklerimi anan zıttırıklar, bu ihtimalin oldukça zayıf kaldığını gösteriyorlardı.

Fıkra bu ya; cehennemde bir heyet gezinti yapıyor, bir zebani eşliğinde. Çukurlar var koca koca, milletlere göre ayrılmış. Her millete ait cehennem çukurunun başında da bir zebani, aşağıdan yukarıya tırmanıp kaçmaya çalışan olduğunda elindeki sopayla küt diye vuruyor, kaçmak isteyen uyanığı tekrar çukurun dibine gönderiyor. Türkler’in kuyusunun başına geldiklerinde bir bakıyorlar ki çukurun başında zebani yok. Heyettekiler aman diyorlar; “Bu Türkler çok uyanıktırlar, bir sürü Türk yukarı tırmanıp kaçar bu çukurdan. Esas bu kuyunun başına zebani koymalısınız” diyorlar. Zebani yanıtlıyor; “Onların çukura zebani özellikle koymuyoruz. Çünkü, kaçmak için yukarı kadar çıkan biri olduğunda zaten aşağıdan mutlaka geriye çekiyorlar” diyor.

Abartısız, 5 metre mesafeyi 10 dakikada aldıktan sonraki İkitelli Köprüsü’ne doğru olan ilk ışıklara varmadan, şöyle biraz yüksekten gördüğüm manzara, 14 kilometre mesafedeki işyerime gidebilmemin oldukça zor olacağını gösterdi bana. O sırada radyodan gelen ve tam benim güzergah üzerindeki, yol, kavşak ve köprülerin durumlarını anlatan haberler, tez elden eve doğru dönüş yapmam gerektiğini anlamamı sağladı.

Aynı göbekte aynı kilide takıldıktan sonra, yolu, kaldırımı yutmuş devasa göletlere takılmamak için arabayla geze, döne 20 dakika sonra eve varabildim. Ben çıkarken olmayan, binanın iki girişinin de önünde birikmiş kalabalık birşeylerin yolunda gitmediğine işaretti. Meğer zemin katlarımızı 1 metre kadar su basıvermiş, zemin kattaki yeni taşınılmış her iki daire de kanoya binmeye müsait hal almış. Birinde bir kadıncağız, öbüründe bir adamcağız çırpınıp duruyorlar. Saat 4′e kadar, ev sahipleri ve bir başka komşu ile beraber evlerin içlerindeki suları dışarı atabildik. Bir dünya gelen giden; ah ah, vah vah, tüh tüh, gerisi yok boyutunda kalan ilgilerini eksik etmediler. Uslu uslu meraklarını giderip, gittiler gün boyunca. Eve girdim, elektrikler tümden kesilmiş, tedbiren. Arınma faslı, birşeyler okuma derken akşam 7′ye doğru elektrikler verildi ve televizyonun karşısına geçtim büyük bir merakla. Gün içinde, telefonlar bir kesik bir açık alabildiğimiz haberler; İkitelli’de şöyle olmuş, ölen varmış, yan yollar ve Havaalanı Bağlantı yolu felaketmiş türündendi ve beni oldukça endişelendirmişti.

Bilmemne deresi taşınca, etrafında ne bulduysa önüne katmış, onlarca insan can vermiş. Hangi diyardan gelmiş bilmem, tırının içinde sabahı etmeye çalışan 6 şoför bunlardan bazıları. Koca tır parkı, uluslararası ticaretin Türkiye’deki ayaklarından biri. Yapılamamış kıvrılıp yatabileceği bir konaklama yeri bu garibanlara. Tırını orada malıyla bırakıp bir otele, tanıdığa gidip insan gibi uyumak için sağlanamamış bir güven. Hürriyet’in karşısında, Star’ın yanında, İstanbul’un bir anlamda göbeğinde, yatmışlar ekmek teknelerinin içinde ölüm uykusuna. Allah rahmetler eylesin tümüne. Sabırlar versin geride kalan sevdiklerine.

Muhtemelen 400 TL’ye çalışan, yine pek muhtemelen sigortasız, sabahın o kör saatinde, bir minibüsün camsız kasasında yakalıyor ölüm, tekstil işçisi 7 kadını. O zor şartlarda ayakta kalarak, zaten eğreti tutabildikleri hayatla bağları kopuvermiş, bir anda düşüvermişler toprağa. Ve diğerleri. Tümünün mekanları cennet olsun.

Görüntüye, sabah o küçük göbekte karşılaştığım türdeki varlıklar geliyorlar. Muhtemelen içlerinde, az önce can vermiş 6 şoförün tırlarından saçılanların da olduğu, etraftaki fabrikaların depolarından sürüklenmiş gelmiş eşyaları, yine muhtemelen içinde 7 kayıp insanın olduğu akan sular içinden topluyorlar. Yazık, birilerinin malı ortalığa saçılmış, şunları toplayıp bir kenara koyayım, yerine bu varlıklar, ticareti ilerletip oracıkta pazar yeri dahi kurmuşlar.

Kameralar önünde sırıtabilen, yaptığı işten en ufak rahatsızlık duymayan bu canlılara engel olmak isteyen bir insan görünüyor ekranda. “Biz böyle bir millet değiliz, biz böyle bir millet değiliz” diye bağırıyor, çırpınıyor, kahroluyor. Bu insanı gören varlıklar yollarını değiştiriyorlar, ondan biraz çekiniyorlar ama o insan için endişeleniyorum, bu canlıların hangi durumda nasıl tepki vereceklerini bilemediğimden. Keşke yanında olsaydım o insanın diyorum. İyice yoruluna kadar dövseydim bu varlıklardan bir kısmını.

Bir başka karede, bu canlılardan birine yakın çekim yapıyor kamera. Oruç tutmazsan başına böyle şeyler gelir, ben de böyle toplarım hediye olarak gibi birşeyler söylüyor, gayet rahat. Sırıtıyor. Yere eğiliyor bu canlı, birşey buluyor. Renkli bir bayan cüzdanı. Açıyor fermuarını, kurcalıyor, kurcalıyor ön ayaklarıyla. Cüzdan içinde birşeyler var ama bozuk para harici para yok sanırım. Geriye atıyor o renkli cüzdanı yere, şansına sitem ederek muhtemelen. Aklıma düşüyor o anda, beynimden vurulmuşa dönüyorum. O 7 kadından birinin midir içinden para çıkmayan bu cüzdan diye. Eriyor içimde birşeyler, soluk alamaz gibi oluyorum bu sahne karşısında.

Polisleri gördüklerinde bazıları kaçışıyorlar, bazıları ellerindekini yere bırakıyorlar. Tıpkı küçük göbekteki şoförler gibi. O göbekte bir polis olduğunda kesinlikle kilit olmuyor. Korkuyor demekki bu varlıklar polisten, otoriteden ya da eli sopalıdan. Bu varlıklar insan olmanın, %98 ihtimalle müslüman olmanın en temel özelliklerine sahip olsalar, polise ihtiyaç zaten duymazlar diyorum içimden.

Aklıma düşüyor, ortak inandığımız dini anlatan kitaplar. Taşı kaldır diyor, elinle, olmadı yüreğinle diyor. Ben, etrafında gördüğün bir kötülüğü, adaletsizliği ya da en azından başkalarına zarar verebilecek bir nesneyi ortadan kaldırmak gibi anlıyorum. Bu varlıklar taşı kaldır dan, yoldaki porselenleri, eşyaları toplamayı anlıyorlar.

İnsan olmanın en temel özelliklerinden biri paylaşabilmektir. İki hayvanın önüne atılan bir yiyeceği, diğerini iterek, güçlü olanı yerken (bazı hayvanlar beraberce de yiyebiliyorlar), insan burada ayrılıyor. İnsan karşısındakinin etine buduna göre davranıp, önündeki şeyi paylaşmayı, ortak kullanmayı beceremezse hayvandan ne farkı kalıyor? En basitinden senin her kavşakta, göbekte hakkı olana yolu vermen için ortalıkta illa bir otoritenin, eli sopalının olması şartsa, nerede senin insanlığın?

Lafta insan bu varlıklar, %98 ihtimalle de müslümanlar. Babadırlar, annedirler, müdürdürler, memurdurlar, işçidirler, esnaftırlar, çoğunluğu da kuvvetle muhtemelen bugünlerde oruçludurlar. Her nasıl türde, versiyonda bir insanlarsa, müslümanlarsa bir türlü anlayamıyorum. İki ayak üzerinde yürüyebilmeleri, konuşabilmeleri ve hatta camilere falan gidip oruç gibi ibadetler de yapmaları kafamı karıştırmıyor değil.

Ama görüntüye artık kanmıyorum. İnsan suretindeki bu canlılar, kitaplarda yapılan tanımlara göre kesinlikle insan değiller. İnandıklarını iddia ettikleri kitaba göre, o kitaptan anladıklarına göre durumlarının yorumunu okuyucuya bırakıyorum.

Evet, buradan kendilerini ifşa ediyorum. İnsan olmaya yakın, hayata, topluma kazandırılabilir, insan suretindeki bu canlıların isimlerini de HİNsan olarak koyuyorum.

Yazıyı yazarken içerideki televizyondan sesler geliyor. Sanırım İsviçre gibi bir ülkenin Başbakanı falan, üzüntülerini bildiriyor. Zamanında ıslah edilseydi buralar diyor haklı olarak. Keşke diyorum bu adam bizim belediye başkanı olsaymış diyorum içimden. Bakıyorum Türkçe atasözleri de söylüyor. Derenin İntikamı falan diyor. Oralarda yapılaşma yaparsan böyle olur diyor. Kanunlara, plana uygun yapılaşma diyor. Ah diyorum içimden, bu adam burada bizi yönetse hayatta dere kenarlarında yapılaşmaya müsamaha gösterilmez, bu türde binalara defalarca imar izni verilmez diyorum içimden. Allah’tan diyorum, zaten binalarının %70′inin kaçak durumunda, yani plana projeye uygun olmayan özellikte olduklarını bilmiyor diyorum içimden.

Yazıp yazıp silmeye başlıyorum yine. Bir çok yazımın sonuna yaklaşırkenki gibi. Biraz daha yazarsam, terbiye sınırlarını zorlayacağımı hissediyorum.

Unutamıyorum 7 işçi kadını, tır şoförlerini ve hinsanları.

-Ya Sabır Serisi-

Siyasetçilerden ne bekliyorsunuz diye mikrofon uzatıyorlar bilge vatandaşa, o da yanıt veriyor; “Seçimden önce vaat vaat, oraya gidiyorlar -meclisi kastediyor- milletin halini unutuyorlar. Kurşun asker gibi elleri kaldır, indir sonra da yatıyorlar…” Diğer halk da kimi kafasını yukarı-aşağı yaparak tasdikliyor, kimi de sırıtık konumdaki kellesini, gıdık kısmı üzerinden yanındakinin omuzuna yerleştirip kameraya çıkmak istiyor. Helal olsun, iyi söyledin gibi sesler geldiğinde de bir ara gazı yapıp (kısa ve derin bir nefesten sonra) hararetle birşeyler daha kendince söylüyor.

E be güzel kardeşim sana 10 yıl önce de aynı soruyu sorduklarında aynı cevapları veriyordun, 20 yıl önce de. Hani herşeyin en iyisini sen biliyordun, en iyi kararı her zaman sen veriyordun?

Adaletten kaçmak için kapağı oraya atmaya çalışan neredeyse her Allah’ın kuluna omuzu veren sen değil misin? Ufak tefek şeyler olabilir, öyle mi?  Bak 300 civarı dokunulmazlık şeysini orada öyle bekletiyorlar. Bir önceki dönem 200 civarı, daha önce 100 küsur vs vs. Herhalde o dosyalarla kağıt uçak yapıp oynuyorlardır her şeyi bilen ve gören güzel halk. Kalpazanlık sanığı mı ararsın, evrakta sahtecilik sanığı mı, yoksa zimmete indiragandi sanığı mı, kamu kurumunu dolandırma sanığına ne dersin, yaralama, cinayet sanıkları nasıl, tecavüz sanığı alır mıydınız?

Şimdi bu şahsiyetler, yargıda aklansalar dahi alt kattaki dükkanını tutmaya gelseler vermezsin, dükkanına çırak almazsın, şirketine muhasebeci olarak koymazsın, kızı zaten ölsen vermezsin.

Yukarıda adı geçen son sanığın evine gitsen, 40 derece sıcaklık, önünde buz gibi limonata. İç bakalım içebilirsen. İçmezsin değil mi aslan parçası? Ama ev sahibi böyük insan ısrarlı; “gazoz getireyim açılırsın” diyor. “Allah vermesin” öyle mi? Ama kendinden uzak olunca isterse gelsin seni yönetsin, vergilendirsin önemi yok, değil mi yüce insan?

Ne dediniz, “aman aman evlerden ırak”  öyle mi? “Aman bunlar sokaklarda dolaşacaklarına bari oraya gönderelim de hepsi bir yerde, göz önünde olsunlar, adresleri belli olsun” mu dediniz? O zaman tamam yüce şahsiyet, en iyisini siz bilirsiniz.

Zaten onlar da sizi her zaman övüyorlar. Büyüktür diyorlar, en iyi kararı vereceklerdir, saygımız var diyorlar. Var demek ki birşeyler. Cahilliğimi mazur görünüz.

Bir başka vatandaşa soruyorlar, tabi ki bu da bilge, herşeyi bilen halktan; efenim sizce sanatçı nasıl olmalı diye. Yanıtlıyor her zaman en iyi kararı veren gözlem ve tahlil profüsürü; “sanatçı dediğin iyi şeyler yapmalı, topluma iyi şeyler vermeli, hareketleriyle yaşamıyla topluma örnek olmalı” diyor. Bak sen.

Kimdir senin en büyük sanatçıların yüce halkın ulu şahsiyeti? Yanık ses kategorisinde, cinayet, yaralama, tehdit, gadına zopa  gibi konularla halkın yüreğindeki tahtını her geçen gün daha da sağlamlaştıran biri olmasın? 18 lik oğlanlarla evlenen endam fakiri 55 likler midir büyük sanatçıların? Rüyanda görsen sabaha dudağını uçaklatacak endam zengini fevkaladenin fevkindekiler midir yoksa? Yok 2 milyon dolara yurtdışında ev almazsa yüzüne bakmam dediklerin midir yoksa?

Oğlan dese ki “ben fevkaladenin fevkinden de daha bi fevk olacam, goyver beni babişkom”. Yerden gaptığın gibi daşı alnının çatına çömkürüverirsin, kız dese ki “ben sanatçı olcam” tez elden bir koca bulmaya girişirsin.

Ama hakkını da yemeyelim, o sanatçı zannettiklerin de seni çok severler, hep takdir ederler. En iyi kararı helk verir ya da de get halk en iyisini bilir derler.

Vatan aşkıyla, hizmet aşkıyla yanan bir kısım aslan parçalarını 3-5 yılda bir gider, en iyi bilen olarak kararını verir ve oraya gönderirsin. Onlara ne zaman mikrofon uzatılsa hakkını teslim eder, bizi buraya halkımız gönderdi, onların temsilcisiyiz, en doğru kararı verir derler.

Diğerlerini de sabah akşam televizyon başında otururken bakarak, çıtlayarak ihya edersin kısaca. Sen baktıkça birileri de halk bunu istiyor der. Aha bak bunlar sanatçı der. Onlar da hakkını teslim etmekten geri kalmazlar. Uzatılan her mikrofona, ben halkın içinden geldim, beni onlar yarattı, bu halk isterse beni bir günde bitirir falan derler. Sen daha bir kabarırsın yerinde. Yahu nelere muktedirim ben diye. Nur içinde yatsın Kemal Sunal, filmlerinde gaza getirici bir iltifat aldığında yanındakine sorardı ya “öyleyim di mi?” diye. Ama sen merak da etmezsin, sormazsın kendine. Halk olduğundan mütevellit, en iyiyi bilen olduğunu sandığın için.

Hiç boşuna kızma güzel kardeşim, sen bilakis Ankara’dakinin kendisisin, aynı zamanda fevkaladenin bilakis fevkisin.

Yaptıklarını farkında olanların yaşadığı bir toplumun üyesi olmaktır rüyam.

-Ayhevedrim Serisi-

“donnk” görümcesi az sonra Fadime’nin neden kayınvalidesinin evinden ayrıldığını açıklayacak “donnk”.

“çıtonk” Ahmet’in nikahsız yaşadığı eşinin annesi Cemile Hanım “donnk” az sonra canlı yanında Ahmet’in nikahlı eşinin iddialarına yanıt verecek! “çıtonnk”, “donnk”.

Gel de dayan kardeşim.

Zaten bu akla ziyan sözde anonsların bende ufak bir hatırası da olmuştu. Cem Yılmaz’ın meşhur olmadığı yıllardan beri her pazartesi günü kafasını usturaya vurduran, o yıllarda halk nezdinde Atlantis’den Gelen Adam muamelesi gören bu fakir, yine berberde bir sabah programına katlanmaya çalışırken, elinde ustura haldeki berberimiz bu “donnk” lardan birinde istem dışı bir refleksle kafama bir imza çiziktirivermişti. Cidden kanatan çizik olgusunu, bendeniz imza atmak olarak şirinleştirmeye çalışıyorum.

Bazen denk geldiğim evlilik programlarına zaten hiç dayanamıyorum, bakamıyorum. O programlara kadar çıkabilmiş insanlara gerçekten üzülüyorum. Allah affetsin hepsi bende acıma duygusu uyandırıyor. Evin var mı, maaşın ne, önceki eşin ne yapıyor, çocuklara kim bakıyor türünde sorular her nedense beni fena halde duygulandırıyor, “Gülsüm Hanım’ı beğenenler bizimle irtibata geçsin”, “Ahmet Bey’den hoşlandım diyenler kayıt bıraksınlar” türünde ifadeler karın ağrılarına sebep oluyor, hele ki stüdyoda yan yana getirilmiş birbiriyle ilgisiz iki namzetin arasındaki paravanın kaldırılması anına hiç mi hiç dayanamıyorum.

İnsan olmaktan öte bir ortak noktaları bulunmayan bir erkek ve bir dişinin birbirlerine ilk bakış anı ve çoğunlukla bir tarafın diğerini beğenmeme durumu ne acıdır, ne aşağılayıcıdır, ne kahredicidir.

Adamı gözünden anlarım edalarında, oysa elifi gördüğünde merteği kimseye kaptırmayan sunucu ablalar mı yoksa konuklar arasındaki falcılar, hayat profesyoneli yorumcular, yapımcının promosyon diye bulduğu bu programa çıkarak kasetini tanıtmaya çalışan gariban şarkıcı mı en çok övgüyü hakeder bilemiyorum. Bunlar dayanılası, seyredilesi gelmiyor bana. Berber daha kapıdan girerken kapatır böyle bir program varsa. Kızarım, çekemem, tenkit ederim.

Dün işim acele olduğundan, arabayla geçerken gördüğüm bir berbere girdim mecburen. Şükür ki televizyon kapalı. Berberin çırağı, müşteri geldi diye bastı radyonun düğmesine. “damarın adresi…” türünde anonslardan sonra “bazen sevdiğiniz insan…” diye kendince felsefe yapan bir bilge tam şarkı anons edecekken, çırak kanalı değiştirdi ve damardan gelecek şarkıya karşı kendimce dayanma hazırlıkları yaparken bir anda Handan Perçetin ablamız olgusuyla baş başa kaldım. Makkı Pulut bile dinlemeye razıyken bu olmamıştı. Tek perdelik sesi, bir gram nefesiyle yine yırtındı, ıkındı şarkıyı heba edip, iki gram moralimizle birlikte bitirdi. Bu travmanın üzerine Nadise, Hunda Harar türünde olası bir başka tehlikeye karşı “radyoyu kapatıver” dedim çırağa ve kabus bitti.

Bu link ilk yazımın altındaydı, buraya aldım. Çukulata renkli Etta James teyzemizden I’d Rather Go isimli eseri, yukarıda anılan ablalarımıza ithaf ederim.

www.youtube.com/watch?v=YApNirMC9gM

-Eften Püften Serisi-

Bilmemne ili bilmemne ilçesi bilmemne köyü Yardımlaşma Derneği.

Bilmemne ili bilmemne ilçesi bilmemne  beldesi Kültür ve Dayanışma Derneği.

Bir de …Yukarı Bilmemne Mahallesi Derneğine inat öbürü de aynı beldenin Aşağı Bilmemnere Mahallesi diye açılmış olanlar var.

O kadar fazla sayıdalar ki bazen şüpheye düşüyorum, birileri bizi kekliyor mu diye. İsviçre’li bilimadamlarından bu konuda da yardım istesek. Acaba şu Misak-Milli sınırları içinde kaç tane böyle küme var diye. Bir ara kafama taktım, arabayla yoldayken bu türde tabelalı bir yer gördüğümde kenara çekip bir çay içmek için giriyordum. Büyük ihtimalle ruhsatsız bir binanın, genellikle giriş ya da zemin katında konumlu bu mekanların içleri de birbirlerine benzerler. Tahmin ettiğiniz gibi, duvarlarda birkaç manzara fotoğrafı, okey ya da kağıt oynayanlar, omuzunda griye kaçmış havlusuyla ocakçı falan.

Kenara bir yere değil de inadına kalabalığın olduğu yerde oturursanız ilk soru gecikmeden gelir. Nerelisin hemşerim? Hemşehrinsek niye soruyorsun nerelisin diye, türünde bir yanıt vermek olmayacağından istediği cevap verilir. Yukarı Zonguçlar’dan olmadığınızı öğrendiğinde de zaten konuşma biter. Aşağı Zonguçlar’danım yanıtı verirseniz konuşma nereye gider o kadarını bilemiyorum.

Bir de memleket sorma adeti vardır beni karın ağrılarına sevk eden. İşte otobüs, tren, uçak yolculuğunda yanınızda oturan sorar, ev alacaksınız kiralayacaksınız emlakçı, mal sahibi sorar, araba alacaksınız satıcı sorar, kız alacaksınız babası sorar (o da sorsun artık diyenleri duyabiliyorum). Kısacası iki Türk iki dakika yanyana dikilse, otursa hemen birisi sorar; nerelisin, memleket nere. Maalesef hemen herkes, ülkenin hemen her bir bölgesi için kafasında iyi ya da genelde kötü peşin hükümlülük kütlesi oluşturmuştur.

Zamanında il sınırları belirlenirken, haritada hasbelkader bilmemne iline bağlanmanız, bir anda adam çıkmayan bir vilayetin sözde adamı olmanıza yol açmıştır. Hatta bazı ilçelerden olanların, nerelisin sorusuna yanıt olarak inatla ilçelerinin adını vermelerine, vilayet ismini anmamalarına da sıklıkla rastlanır.

Soruyu soranla aynı vilayeti tutturmanız işleri kolaylaştırmaz. Devamında, içinden mi türünde sorularla soranın memleketi Zonguç’a kadar varma gayreti sarfedilir. Bitmedi, vereceğiniz yanıt Yukarı Zonguç değilse yapacağınız alışverişten hayır beklemeyin. Memleket konusunda takıntılı adamınkinden farklı bir vilayettenseniz, haa ora mı, benim askerlik arkadaşım vardı türünde bir gönül alma da olabilir. Ama bu gönül alma sizi heveslendirmesin, evi unutun, araba için diğer ilanlara bakın, kız için birşey diyemem. Bu adamın malını ancak ve ancak, varsa kıramayacağı öz hemşehrisini araya sokarak alabilirsiniz. Ya benim komşu tam Yukarı Zonguç’luydu, bi kere ordan geçtiydik çok güzel yerlerdi türünden çırpınışlar beyhude olur, boşa gıpraşmayın.

Yahu kardeşim bu dediklerin eskidendi. Artık gençlik böyle memleket olaylarıyla falan ilgilenmiyor diyenlere; bu saplantının doruk yaptığı yerin Topraaım, Topraaım seslerinin hiç eksilmediği askerlik olduğunu hatırlatırım.

Turistik bir yerde, yanımda oturan meraklı bir vatan evladı, karşımızda oturan bir çift emekli turisti işaret ederek, sorsana birader nerelilermiş demişti. Ne yapacaksın dediğimde, merak ettim diye yanıt vermişti. Tööbee diye başımı diğer yana çevirirken, kendileri hakkında konuştuğumuzu anlayan İngiliz, ne oldu diye sormuş ben de nereli olduğunuzu merak ediyormuş demiştim. Aldığım England yanıtını, İngiltere’denlermiş diye meraklı komşuya söylediğimde, içinden miymiş diye yeni bir soru sormuştu. Bu yeni sorusuna verdiğim yanıtı buraya almam pek uygun olmayacak. Şu merakının onda birini ilime fene verse atomu parçalayacak, Nasa’yı fason atelyesi olarak kiralayacak, Doktor Röno’yu ustabaşı olarak maaşa bağlayacak haberi yok.

Diyeceğim, bir acayip kılcal bölücülük tüm bir toplumu sarmış ve ciddi anlamda etkisi altına almış. Kim derse ki yahu bunlar memleketin zenginlikleri, ayrımcılık yoktur, dostluk, kardeşlik, çiçek böcek.Yanıt olarak vereceğim; karnım tok kardeşim. Bunlar vahim ve önemli emarelerdirler.

Unutmayalım, yangınlar bir kıvılcımla başlarlar.

Çığlar ise iki kar tanesinin birleşmesiyle.

Sanki; Türk, Bölün, Dalaş, Goyver demiştir son devletinin kurucusu,

Sanki; “Müminler ancak birbirlerinin kardeşidir” dememiştir inandığı kitabında.

İlk önce içten bir “nasılsın” diye soranların oluşturduğu bir toplumdur rüyam.

-Ayhevedrim Serisi-

Manzara maalesef hiç şaşırtıcı değildi. Hemen hiçbir soruyu yanıtlayamayan, nedendir bilinmez duyduğu her soruda sağa sola bakarak gülen, konuyla ilgisi dahi olmayan yanıtları doğruluğuna inanarak veren ya da alenen sallayan, Çanakkale ile ilgili yegane bilgisi Dardanel olan bir topluluk.

Yine aynı öğrencilere, cep telefonunda bilmemne karakterinin nasıl oluşturulabildiği gibi sorular sorulduğunda parmaklar büyük bir süratle hiç teklemeden çalışıyor, istenen bilmemne karakteri cep telefonunda kolayca çıkarılıyordu.

Kış ayında cepheye top mermisi taşımak için Kastamonu’nun İnebolu’sundan kağnı arabasıyla yanında bebeğiyle Ankara’ya doğru yola çıkan, üzerindekileri mermiler ve bebeğine saran ve donarak şehit olan Şerife Bacı ismi, yahu hangi dizide oynuyordu bu karakter merakından ötesini  uyandırmayan bir gençlik güruhu.

Geçenlerde iki günlüğüne Ankara’daydım. Anıtkabir’i de ziyaret ettim. Toplumun her kesiminden, her yaştan insanlar Anıtkabir ve müzeyi geziyorlardı. Bina dışında bolca fotoğraf çektiriliyordu hatıra için. Nöbetteki askerlerin dibine kadar girip pişmiş kelle gibi sırıtarak çektirenler, Aslanlı Yol üzerindeki heykel aslanların ağzına elini sokarak ya da aslana kankası gibi sarılarak çektirenler, etrafta kızacak biri var mı diye kolaçan ettikten sonra çayır çimene yayılıp çektirenler gibi bir dünya fotoğraf sanatı meraklısı.

Aynı güruh, bir ucundan girip sergilenen eserlere baka baka diğer ucundan çıkabileceğiniz müzeye de giriş yapıyordu. Görsel olarak birşeyler dikkatini çekti çekti, iki nazar atıyor. Yazıymış, okumakmış hak getire. Doğal olarak müzenin girişindeki ile çıkışındaki kalabalık oldukça farklıydı. Çoğunluk yarı yolda binadan çıkıp gidiyordu.

Müzenin tamamını gezenler de sanki, yahu buraya kadar geldik bari hepsini bitirelim havasında kıpraşıp duruyorlar. Oysa müzenin son bölümlerine doğru, Kurtuluş Savaşı ve kuruluş ile ilgili bir dünya döküman var. Gördükçe, okudukça, hatırladıkça benim bünyemde müthiş bir ağlama hissi uyandıran, içimden birşeyler koparan, karizmaya dokundurmayalım diye kendimi ne kadar tutmaya çalışsam da gözyaşlarıma bir türlü hakim olamadığım ve bu topraklarda nefes alıp veren herkesin görmesi, bilmesi, haberdar olması gereken birçok bilgi, resim, belge vs.

Müze çıkışında ziyaretçi izlenimleri; pantolonunu ceketini gördün mü, o kadar da uzun boylu değilmiş, abi ne güzel kamaydı onlar öyle, o klasik Cadillac şimdi acayip para eder, ay son yıllarında ne kadar çökmüş… türünde malum şebeleklikler. Kala kala bunlar mı kaldı aklında?

İşte onun içindir ki Şerife Bacı olsa olsa bir dizi kahramanıdır, Nene Hatun Ankara’nın bir semtidir.

Onun içindir ki Çanakkale denince akla tontontondardanelton, Yavuz-Midilli denince Altılı Ganyan, Anzak deyince Warcraft karakteri, İpsiz Recep denince dizideki hatun, Atatürk denince doktordoktorkalksınalambılarıyaksına dan ötesi gelmez.

Sakın birileri çıkıp da ben gelecekten umutluyum, Atatürk, emanet, gençlik olayları falan demesin. Ağır konuşur, kalp kırarım.

Bu topraklar için can veren herkesin mekanları cennet olsun.

-Ya Sabır Serisi-

O gün Kağıthane taraflarındayken banka önünde gördüğüm kuyruk, validenin maaş işini hatırlamamı sağladı. Kuyruk gördüğünde derhal o mekanı terk eden, bekleyemeyen bu fakir artık işyerine döneceğinden, mecburen kuyruğun arkasına doğru meyletti. Elimde çanta sıranın arkasına geçerken, sırada bekleşen 10 civarındaki tüm emeklinin gözüme gözüme hiç çekinmeden bakmaları, kan basıncımı arttıran kuyruk fobime hiç de iyi gelmemişti. Kızsam mı kızmasam mı diye tereddüt geçirirken, önümdeki teyze sen buraya geç yavrum dedi, bir öndeki amca da kendi sırasını verdi derken beni en öne aldılar. O anki sevincimi tahmin edemezsiniz. Neyse ben kartı taktım, şifre 19..  girdim parayı çektim. Hemen arkamdaki amca, yavrum şu benim parayı da çekiver dedi. Aman dedim amca şifre-mifre, güvenlik olayları, bu bilgilerini kimseyle paylaşma, paranı başkasına çektirme gibilerinden ahkam keserken, bekleşen diğer emeklilerin hafif gülümser  ve umut dolu bakışları, kafamın içinden tiz bir trinkk sesi gelmesine ve bendenizin jetonunun ancak düşmesine sebep oldu.

Benim kuyruk sandığım kalabalıktakiler, meğer gözlerinin tutacağı, güvenebilecekleri ve bankamatikten anlayan birini bekliyorlarmış. Amcanın kartı aldım, amca şifreni gir diye geri çekiliyorum, pat diye şifreyi söylüyor 1939, aman amca diyorum, yaz sen diyor. Amcanın işlemi bitti teyze geliyor, yaz oğlum 1942, diğeri geliyor 1941…

Birazcık süslü bir teyzeye, dur teyze şifreni ben tahmin edeyim deyip, 1959 dediğimde, ah yavrum keşke öyle olsa deyip 1943 diye düzelttiğini, ama bu yaptığım eski kızılderili numarasının, saçlarını alttan yukarıya doğru iteklemeye başlayan kendisini çok mutlu ettiğini bilmem söylememe gerek var mı.

Uzunca bir süre, hepsinin şifreleri doğum tarihleri olan sanırım 10-15 tane güzel yüzlü ihtiyarın maaşlarını çekivermiştim.  Allah hepsine sağlıklı ve uzun ömürler versin, bir dünya hayır duası kazancımla kabara kasıla olay yerinden ayrılmıştım.

Ne güzel nesildir bu nesil. Birçok temel insani değer halen daha künk gibi içlerinde yerleşiktir, koparılamaz. İnsana güvenir, insanı severler, içlerindeki yegane şüphecilik de maalesef hep bizlerin, daha gençlerin; aman… diye başlayan sıkı tembihleriyle oluşuvermiştir. Karşılarındaki bir yemin etse zaten bünyelerinde eğreti duran şüphe kırıntıları da kolayca uçar gider.

Devletlerine sarsılmaz bir inançları vardır ve borçlarına müthiş sadıktırlar. Örneğin şu anda ticaretle uğraşsalar, vergi ödemelerini son ödeme tarihinde değil de hemen ilk birkaç günde yaparlar. Telefon, elektrik faturası son ödeme tarihlerine bakılmaksızın maaş çekildikten sonra ilk fırsatta mutlaka yatırılır. Gazeteyle araları iyidir. En kızdıkları haberler zam haberleridir. Büyük gazetelerden çok, iktidara veren veriştiren, Emekli Can Çekişiyor, Bu Zamla Ancak Simit Alınır türünde başlıklar atan gazeteleri takip ederler. Televizyonda da en çok “ajans” larla araları iyidir, kanal kanal gezerek haber, açık oturum ya da bazen belgesel seyrederler.

Bankamatik kullanamamaları, menülerin karışık gelmesinden, bilgisayar kullanım mantığına vakıf olamamalarından ve tabii ki gözlerinin seçememesindendir. Evet, görme sorunu tam bir emekli klasiğidir. Ya boyunlarında asılıdır ya da ceplerinde, çantalarındadır gözlükleri. İhtiyaç durumunda, birbirini hiç tanımayan iki emeklinim birbirlerine gözlüklerini vermeleri hiç yadırganmaz. Bir şehrimizde 60 yaşlarındaki bir berbere gitmiştim. Gelen gidenler, oturup gazete okuyanlar falan hep ileri yaşlı emekli amcalar. Dükkandan içeri giren bir amcanın, içinde 7-8 tane gözlük olan bir çekmeceden birkaç tane denedikten sonra gözüne en uygun olanı takıp, oturup gazete okuduğuna da burada şahit olmuştum.

Caddelerde yerde satılan gözlüklerin hep güneş gözlükleri, taklit markalar olduğunu sananlar yanılır. Özellikle emeklisi bol semtlerde, okuma gözlüğü satan seyyar satıcıların olduğunu hatırlatmak isterim. Üstelik bir emekli bu gözlükçüden aldığı bir gözlüğü birkaç gün sonra geri getirip, gözüne daha uygun olanı tak-çıkar yöntemiyle bulup değiştirebilir. Moda ile işleri hiç olmaz. Yıllarca aynı gömleği, ceketi, pantalonu tertemiz giyebilirler. Zorunlu kalmadıkça üste başa para vermezler. Dışarıda yemek yemeyi sevmezler.

Doktorlarla araları hiç iyi değildir. Başlarına gelen bir hastalığın son raddesine kadar, tıbbi arayışlara girmezler, arkadaşları dışında sevdiklerine bahsetmezler. Her tür hastalığa karşı kendilerince bir çareleri vardır. Bele kuşak bağlamak, nane-limon, bilmemne çorbası, bir bitkiyi kaynatıp suyunu içmek gibi yöntemlerle birçok rahatsızlıklarını kendi kendilerine tedavi etmeye çalşırlarlar. Hemen hepsinin kullandığı, tansiyon hapı, kan sulandırıcı vs türündeki ilaçlar, etraflarından gelen baskı gittikleri ya da zorla kollarından tutulup götürüldekleri doktorca yazılıp zorunlu kılınmış ilaçlarıdır.

Belki de yüksek emeklilik yaşı, gün doldurma zorunluluğu, armudun sapı-üzümün çöpü şartı derken sanırım ileride yeni bir emekli nesli göremeyeceğiz. Ama ben yine de temmenide bulunayım; artık ikinci çocukluğunu yaşayan ama eldekiyle idare etme konusunda rakipsiz bu neslin sahip olduğu anlayışın egemen olduğu bir toplumdur rüyam.

-Ayhevedrim Serisi-

Bir de sipor basınımız var. Büyük taraftarlar bazen bağırırlar ya tribünlerden; “   ne basın bunu da yaz” diye, o basın. Spor basını deyince, memlekette başka sporla uğraşılmadığından, tabii ki fitbol basını.  Bu basın cenahında olmazsa olmazlar vardır. Örneğin Devlet, bazı başlıkların spor sayfalarında kullanılmasını yasaklasa, iki satır haber yapamazlar. Nasıl başlıklar mı? Buyrun;

Fenerbahçe’de  Sıkıyönetim, Galatasaray’da Seferberlik, Tirabizon’da Yüzler Gülmüyor,  Beşiktaş’ta Operasyon, Sivas Spor  Serkan Hamdolsunu Bitirdi, Bilmemnenin Sultanları, Bu Gurur Yeter,  Bilmemkime Yakın Takip, Bilmemkimin Adı Yetti, Bilmemkim Tamam Gibi, Serkan Hamdolsun Alarmı, Serkan Hamdolsun Şoku…

Köşe yazarlarının hemen hepsi akşamları, geceyarıları, Tirbün Arkası, 46 Pas, 1990 Dakika, Eşref Tribünü gibi isimleri olan, biri biter biri başlar spor programlarında yorumculuk da yaparlar. Bu sipor alimlerinin yorumları, tartışmaları evlere şenliktir. Sanırım bütün bir millet olarak futbolun kitabını yazdığımızı bildiklerinden olsa gerek, geometri, matematik, sosyoloji, psikoloji, ziraat gibi futbol dışındaki hemen her konuda konuşur, ahkam keserler. Futbol konuşmaları sırasında ise zaten birbirleriyle kapışma, sataşma, kavga falan derken reytingi kapar götürürler. Ama bazı konularda ise hep  hemfikirdirler. Örneğin, ülkenin dörtbir yanında oynanmış maçlarda mutlaka yine bir dünya kavga, dövüş, yaralanmalar ve en hafifinden koro halinde galiz küfürler hakkında. “Bunlar münferit olaylardır, tüm bilmemne camiasına mal etmek olmaz, o olayları yapanları burdan kınıyoruz di mi arkadaşlar” türünde bir konuşma her programda mutlaka yapılır.

Bu mümtaz kişiklerin ne özlü sözler söyledikleri, ne örnek davranışlar sergiledikleri, bu topluma neler kazandırdıklarını kim inkar edebilir? Yılda 50 milyon dolar kazanan Shaquille O’Neil isimli NBA oyuncusu için basketboldan anlamaz diyen futbol? yorumcusuna mı, oyundan zaten çıkmış futbolcu için “…çok etkisiz, oyuna hiç katılmıyor” diyen dikkat abidesine mi, bir teknik direktörün trafik kazasında öldüğünü canlı yayında duyuran spikere “ya bunu bırakın şimdi de gassıray güzel oynadı di mi” odaklanma sorunu olana mı, yanındaki yorumcuya “ya sen ne kadar çok konuşuyorsun, vır vır vır”" diyen centilmene mi, “hiç gerek yoktu bu faule, kart göreceksen bari adamı hastanelik et diyen” yerli Markus De Sade ye mi, bir milli atlete (bayan) “ha o mu, çekirge gibi bişey zaten, eli kolu yok, çekirgenin biraz büyüğü” benzetmesini yapabilen hayvan aşığına mı, mikrofonu düşen misafirine “abi mikrofon nerene kaçtı bilmiyorum ama onu bi al istersen” diyen müzipine mi, “Alman hakem iyi yönetiyor, yaptığımız hiçbir faulu vermiyor” diyebilen adalet timsaline mi laf edeceğim? Ne haddime.

Birgün aracıma benzin alırken, aynı benzinlikte gördüğüm 1.50 lik menşur fitbolcumuz aklıma geldi. Ödemesini kartla yaptıktan sonra, aa bak bilmemkim diye birbirine gösterenlere, iki kaşı havada edalarla lütfen kabilinde bakıp, boyu yarısına kadar gelemediği koca cipine üç hamlede tırmanıp gitmişti.

Futbolcu tayfasının cip merakı malum. Bir dünya kupasında derece aldığımızda kendilerine Federasyonun hediye ettiği cipleri beğenmeyip, bilmemne marka cip isteriz diye hediye cipleri kabul etmedikleri de aklıma düşüverdi. Vatan aşkıyla yanan, milli forma için canını veren fedailerimizi mi kıracaktık? Yardımsever? bir işadamı hemen devreye girip aradaki fiyat farkını karşılamış ve hediye cipler bilmemne marka ile değiştirilmişlerdi.  Bütün millet de helal olsun adama demişti. Büyük hizmetleri? tartışılmaz aslanlarımızın gönüllerini tekrar yapıvermiştik. Memleket İsviçre, dert tasa yok, bunlar da İsviçre Milli Takımı ya, cipin de en iyisi olmazsa olmaz.

İngiliz aristokratı mısın, Lüksemburg asilzadesi misin be adam? Aranıp da bulunası yüzünüze kurban, her bir abuk subuk maç sonunda bile ciddi servetleri prim diye zaten alıyorken, bedava gelen cipleri beğenmeme havaları nedir?

Aynı dönemde içlerinde milletvekili, yüksek bürokrat, Ahmet Bey’in amcası, Mehmet Bey’in kankası da dahil ilgili ilgisiz yüzlerce kişinin Futbol Federasyonu tarafından bedavaya yurtdışındaki bu maçlara getirildiği, uçaklarda kasılma, lüks otellerde yayılma, stadlarda çömme, lokantalarda zıkkımlanmalarına kadar tüm ihtiyaçlarını milletin kesesinden ödendiğini de basından öğrenmiştik.

Haberde okuyoruz; doğum sonrası bebeciğin bilmemneli küveze alınması gerekiyormuş Doğu’nun bir vilayetinde. O küvez o vilayette yok, hadi en yakın vilayete orada da yok, hadi öbürü derken bebeciğin kibrit kutusu kadar kalbi dayanamıyor. Canı gitmiş baba nereleri geziyor; DEVLET hastanelerini. E be kardeşim kaç para bu meret, 10 Bin Lira. Efenim ödenek yok, para yok.  Yazıyorum yazıyorum siliyorum ayıp olacak, bari bir YUH diyeyim müsaadenizle.

Futbolla ilgili eğlenceli birşeyler yazayım diye başladım. Gelgelelim bünyedeki kan kafa taraflarına sıçrama şeklinde hareket edince işin eğlencesi kaçtı. Ben bir yüzümü yıkayayım.

-Gene Döndü Ya Sabıra Serisi-

Nasıl bir anlayıştır zerre anlayabilmiş değilim. Evlenen çiftlere ve de özellikle damat tayfasına yapılan bu zulümler silsilesi. Efenim adetmiş. Halka açık şuracıkta sadece, hadi ordan diyeceğim. Nasıl adetlerdir ki bunlar, evlenenlerin o günlerini hep bir kara gün olarak hatırlamalarını sağlar adeta.

Hangi şempanzelikten başlasam acaba?

Örneğin, bünyeye en çok dokunanlardan biridir, kuaför faslı. Gelin neyse de gelinle birlikte kuaföre giden ilgili ilgisiz akraba tayfasının da saçlarının yapılması. Zaten gelinbaşı denen acayiplik sayesinde 20 liralık saça 200 lirayı almaktan hiç utanmayan kufaör takımı, aynı vicdansız tarifeyi gelinle birlikte kuaföre gelmiş bir anlamda beleşçi tayfasına da uygular. Birbirinden sevimsiz ve şekilsiz,  kafa üzerine konmuş devasa geometri facialarının adı saç modeli diye tüm hanım kısmına yutturulur. Bazı saç modelleri öylesine gülünç ve fantastikdir ki, hanımlarını gören adamların yahu bunu almakla iyi mi ettik diye düşüncelere gark olmaları, analarını gören yavrucakların, ben annemi isterim diye ciyaklamaları hiç şaşırtıcı olmaz. Kuaförde atılan bu toptan kazığın bonusu da, kalfasıydı, çırağıydı, çomağıydı ayrı ayrı kurnazlıklarıdır. Tarak takıldı, kapı açılmıyor, bigudi çıkmıyor yaratıcılıklarıyla damadın kafasını koparma işinin hakkını verirler. Erkek kuaförünün de belki de yıllardır müşterisi olan damadı 10 Lira yerine o gün 50 Liraya tıraş etmesi gayet doğal sayılır.

Araba süslenecek, çek çiçekçiye. E güzel, süsleyelim bari. Muhitine göre değiştiğini düşünenler büyük yanılgı içindedirler burdan söyleyeyim. Varoşun dibinde bu işi yaptırayım deseniz en az 60-80 TL istenmesi kimseyi şaşırtmaz. Ee gelin arabası bu, vereceksin kardeşim. Çiçekçinin çırağı çomağı da abi koli bantı yetmiyor, kurdela kısa geldi şaklabanlıklarıyla seriyi tamamlar.

Kına gecesiydi, nikahıydı, düğünüydü,  çalgıcısına, kınacısına, fotoğrafçısına, tüm garson tayfasına, kapıda durana, ayakta çövene bahşiş mi diyeyim artık haraç kıvamına gelmiş bu vermelikler şarttır. İşin ilginç yanı, bu güruhun zaten mal ve hizmetlerini ücreti mukabili sunmalarıdır. Sanki bedavaya iş yapıyorlar. Yahu bu zor şartlarda, zaten borç harç evleniyorlar, taksitle ev düzüyorlar, taksitle salon tutuyorlar, taksitle yaşıyorlar, aramızda üç kuruş toplayıp bi küçük altın falan takalım diyeceklerine düşene bi depik de bunlar vuruyorlar. Az daha unutuyordum, nikah memuru ve onun her daim arkasında gezen sadık ve yılışık hizmetkarını. Bu zorlu ikili dahi pişkin pişkin sırıtıp, defteri veremiyoruz, imzayı atamıyorum gibi konuma ve karizmaya yakışmayan cıvıklıkları göstermekten imtina etmezler.  Kalıplarının adamı olmadıklarını göstermekten ve temsil ettikleri devletin verdiği görevi bihakkın yerine getirmemekten en ufak rahatsızlık duymazlar.

Hatta, nikah kıyılmasından önce verilen haracı beğenmeyen bir nikah memurunun, birer yandaki kulaklarına kadar açık ağzının bir anda kapanıp büzüldüğünü, gözlerinin kısıldığını ve nikahı rezil ettiğini canlı canlı görmüşlüğüm de vardır. Hani eskiden şehirlerarası yolculuklarda mola yerlerinde anons yapanlar olurdu.  “Sitanb istika çağkle istikametine gitmektolan Şakşak Tırizm sayn yolcuğl, kaptannız onbeşdak çay ve ihtiaç molsı vermiş olup, çaylar firmaızın igramdır” türündeki anonsu hemen hiç kimse anlamaz ama, ne demek istediğini tahmin ederdi. Bu sözde memurumuz da nikahı bu kıvamdaki söylemiyle, 20-25 saniye civarında kıyıvermişti. Tüm izleyenlerin şaşkın bakışları altında sergilediği bu yüzsüzlüğü az daha lincine sebep olacaktı.

Bir de tüm bu telaşe içinde sözde yakınların ve akbabaların (Allah söyletti), pardon akrabaların yaptıklarına ne demeli? Kuaför fırsatçılarını dahi mumla aratan bir kısım akraba ve harici insan topluluğuna. Gelinin erkek kardeşine, çeyizi gösterene, toprak bastı alan komşuya, kıçını sandığın üstünden bir türlü kaldıramayana, araba önünü kesen haramiye, makası köre, kapıyı açana açamayana vs vs.

Eskiden sadece çocukların yaptığı araba önü kesmeler, ekonomik krizden olsa gerek kazık kadar adamların dahi ilgi gösterdiği bir başka pespayeliktir. Bu haramilerin trafiğin içinde arabasıyla ön kesmeleri artık rutin halini almıştır. İsviçre’li bilimadamlarından rica etsek de araba önü keseyim de yolumu bulayım derken meydana gelen kazalarda ne kadar vatan evladı helak olmuş, tampon patlamış, kapı göçmüş, ayna kırılmış bir araştırıverseler. Bu haramileri gören damat da elinden geleni yapıyor, nafakayı kurtarmak için mihail şumaher kesiliyor ama nafile. Harami tayfası öyle akrobatik atraksiyonlar sergiliyorlar ki olimpiyatlara şenlik. Yukarıdaki resimde bahşiş avcılarından kaçmaya çalışan bir bahtsıza ait aracı görüyorsunuz.

Buradan Jimnastik Federasyonu yetkililerimize sesleniyorum. Artık biz de Jimnastikte madalya sahibi olmak istiyoruz. Birkaç nikah dairesi civarına gitsinler, ne bileyim gelin arabalarını takip etsinler, ne cevherler bulacaklar. Hoplamalı (kaputa), zıplamalı (kaputta), kanırtmalı (araba kapısını), pençelemeli (açık camdan direksiyonu), sarkmalı (bel üstü araba içinde arka ayaklar kapıdan sarkık halde) şeklinde özetlenebilecek, zorunlu ve artistik hareketlerin envai çeşidine vakıflar bizim haramiler. Biraz eğitim, sonra gelsin olimpiyat madalyaları.

Son olarak akraba, tanıdık kısmının, parayla işi olmayan, en insaflı gözüken grubunu ifşa edeyim diyorum. Belki de en tehlikeli olan bu grup üyeleri, “sen misin önüne gelene para saçıp, bize kuru gülücük atan” hıncıyla, eski adet ayaklarına; gerdek odasına sokarken,  damada verir zopayı , sırtına sırtına gemçirir.

Konu yine uzadı gitti. Kısaca söyleyeceğim; son paragraftaki damadın sırtına vurma gibi gerçekten eski ve hoş sayılabilecek adetler dışında, böyle abuk subuk, ölüye diriye bahşiş gibi adetler yoktur. Vermeyiniz, verenleri ikaz ediniz, vermeyenlere eski filmlerdeki kötü kalpli fabrikatör karısı bakışı atmayınız.

-Ya Sabır Serisi-

Eski kızılderili taktiklerine başvurup, tüpçü, sucu bulup onlara sorayım diyorum. Bu türde yerlerdeki esnaflar da artık bıkmışlar. Daha kapıdan girerken bu tosbaa da adres soracak der gibi bakıyorlar. Allahtan ağzının ucuyla yanıt veriyor belli belirsiz, sanki uykuda adam, ağzında birşeyler mırıldaşıyor, kaptın kaptın. Yoksa, anlayamadım arkadaşım bir daha tekrar ediver, diyecek vatan evladı ya saftır ya da kavga çıkarmak için bara girmiş kovboy kıvamındadır.

Tarif ettiği yere ulaştığımda, 46. sokağın bağlı olduğu semtin adının yeni belediyece değiştirildiği, benim aradığımın yeni adının bilmemne mahallesi olduğunu vs vs. Tahmin edileceği üzere, bir kısım naif serzenişlerde bulunarak tekrar yola koyuluyorum, ya kısmet. Neyse.

Eminönü gibi, yurtdışından Anadolu’dan ve uzak semtlerden de dahil olmak üzere geleni gideni bol yerlerde, bir kısım esnafın camına, adres sormayın gibilerinden yazılar asması ana haber bültenlerimize dahi konu olmuştur. Yine aynı yerde, boynuna astığı kartonla 1 liraya adres tarifi, 5 liraya yerine teslim yaptığını belirten, girişimci türüne bizzat rastlamışlığım da vardır. Böylesine tertipli, herşeyin kutu gibi yerli yerinde olduğu bir bölgenin yetkilileri kendileriyle eminim gurur duyuyorlardır. Yeni bir iş kolu yaratıp istihdam sağladıkları için.

Hizmet aşkıyla yanıp tutuşan bazı göreve yeni gelmiş belediye başkanlarımızın, sokak, semt adreslerini kendi dünya görüşlerine göre değiştirmeleri yeni birşey değil. Bir ülkemiz klasiği. İlk aklıma gelen Pendik’teki Kurtköy. Biri gelir Şeyhli Köyü, öbürü gelir Şıhlı Köyü vs vs. Tamam, bu beldemiz değme İsviçre şehirlerine taş çıkartacak modernlikte olabilir, ama göreve yeni gelenlerin; yahu burada herşey tamam, altyapı mükemmel, heryer yemyeşil, bal dök yala, kamyoncu kahvehanelerinde Mozart çalar, bari ismini değiştirelim, vatandaşa bir hizmetimiz olsun diye düşünmeleri kabul edilebilir değil.

Kendilerine buradan sesleniyorum. En son ziyaretimde, Formula 1 Pistine sizin beldenize kaçak işçi olarak gelen Hintlilerin olduğunu tahmin ettiğim ineklerin otlamak amacıyla girdiği gözümden kaçmadı. Hatta bunlardan birinin Şumaherin Ferrarisinin sol çamurluğunu yediği de belde halkı arasında konuşulmuyor değil.  Bu arada Hintlinin ineği de ağzının tadını biliyormuş. Çocukluğumdan bilirim, bizim ineklerimiz yıllarca Anadol arabalarla yetinmek durumunda kalmışlardı.

Bir de örneğin aynı caddenin birden çok adı oluyor. Bölge halkı ve dahi kargolar, Ptt bu ikinci, üçüncü isimlerden haberdar olmuyorlar. İstanbul’da biraz gerilip paketi savursak gideceği adrese yakın biryerlere düşecek mesafeye gönderilmiş posta geri geliyor. Böyle bir adres yokmuş. Buyur şimdi.

İşyerimdeki adres de buna benzer. Belediye diyor Daire 15, Ptt diyor Daire 5. Blog takipçilerini kıskandırmak gibi olmasın ama gelen elektrik, su vs faturalarında ise tam üç farklı posta kodumuz var. Posta kodu sorana yaz kafana göre birşeyler, mutlaka tutturursun, sorun değil diyorum.

Belki de bu fakiri en çok üzen, güzel milletimizin mesafe mefhumunun olmamasıdır. Örneğin 200 metre ilerde denilen yer 50 metre sonra pat diye karşınıza çıkabildiği gibi, 100 metre ötedeki bir yere 1 km sonra varmanız hiç şaşırtıcı olmaz. Hele yanılgı yüzdelerinin, tahmin bir bayan tarafından yapıldıysa en az ikiye katlanması da bir başka kafa yorulası gizemdir.

Bir de eskilerin kullandığı bir mesafe birimi vardır; bir sigara içimlik diye. Hakikaten öylemi ki diye sigara yakıp yola koyulanların, paketi yarılamaları da içten bile değildir. Allah hepsine uzun ömürler versin.

Yazıları biraz kısa tutsan diyen arkadaşlar aklıma geldi, hevesim kaçtı. Biri duysa; adam herhalde telgraf çekiyor diyecek. Kendilerine canınızın aldığı yere kadar okuyun, gerisi kalsın deyip bu yazıyı sonlandıralım derim.

-Arayan Bulur Serisi-

Görülen o ki güzel memleketimin güzel insanlarının başlıca dertleri; çam yelleri, kalp kapakçığı, trakyalı, çakallar ovası. Çok sevindim, Allah beterini göstermesin.

Hanımın ara ara baktığı bir dizi vardı. İsmi bir garip, metal adı gibi birşeydi sanırım. Televizyonun önünden geçiyorum, koca bir yemek sofrası etrafında kahramanlar, sonra bakıyorum bir başka sofra etrafında yine bir kısım kahramanlar. Her bölüm böyle, tüm bir dizi sofra başında geçiyor. Köşkün salonunda sofrada, koca balkonda sofrada, devasa bahçede sofrada, dışarıda biryerdeki sahne yine sofra başında. Karakterlere bakıyorum, adamlar sırım, kadınlar dal gibi.  Bu kadar yemeye forumlarını iyi koruyorlar, kendilerine buradan takdirlerimi sunuyorum.

Haklarını yememek de lazım, tabi ki sofra aralarında olmazsa 0lmazlar da vardı. Mutlaka kahramanlar ciplere binecek, cipin içindeyken cep telefonundan uzun uzun mutlaka konuşulacak, cipten inilecek holding gibi devasa bir binaya girilecek, holdingten çıkılıp mutlaka cipe binilecek ve hemen cep telefonuna sarılınacaktır.

Köşktençıkcipebincebesarılholdingegirçıkcipebincebesarılcipteninköşkegir sarmalında olacak değil ya tüm bir dizi. Tabi bu sarmal, diziyi ortaya çıkaranların tartışılmaz yaratıcı dehalarına göre, cipten in çiftliğe gir, ağa evine gir, ara sıra ata bin gibi varyasyonlar da içerebilir.

Anlayamadığım birşey de karşılıklı olarak bön bön bakma sahneleri. Dizideki iki oyuncu birbirlerine dakikalarca hiçbirşey söylemeden bakabiliyorlar ve bu bakış fasılları mutlaka ağır çekimde  oluyor. Değerli dizi yapımcısı, pek muhterem teknik ekip üyeleri; iki şahıs bulundukları konumda zaten hareket etmeksizin bakıyorlar. Bu bakışın da ağır çekimde gösterilmesi neyin nesidir, hangi amaca hizmet etmektedir? Ha derseniz, kardeşim bunlar arada sırada göz kırpıyorlar, kirpiklerin o hep gözden kaçmış şiirsel hareketlerini siz değerli izleyicilerimiz yakalasın diye uğraşıyoruz. O zaman boynum kıldan ince, af buyurunuz efenim.

Ancak bu fakirden söylemesi, bu dakikalarca bakışmak, ağır çekimde göz kırpma hareketleri toplum üzerinde bir takım kötü etkiler yapıyor. Çünkü böyle bön bön bakmak sanki önemli bir eylemmiş, efor gerektiren bir hareketmiş durumuna geldi. Şaka bir yana, örneğin halk arasında yeni bir deyiş peydah oldu. Ne yapıyorsun diye sorana, otururken çıtlıyorum (çekirdek yiyor) gibi yanıtlar verildiğini biliyorduk da artık otururken bakıyorum diyen insanlarımız vücuda gelmeye başladı.

Vatandaşların bir kısım aydın kesimi de bazı dizilerde yakın tarihimizin tüm sırlarına vakıf oluyorlar. Birkaç gaydırıguppak senarist, yapımcı vs, kendi inancı, düşüncesi çerçevesinde tarihe sözde ışık tutuyor. İki satır açıp okuma, yahu bu işin aslı hakikaten böyle midir yönünde gram çabası olmayan koca bir kitle de olayı anında çözüyor. İki satır konuşalım deseniz, konu hakkında sanki tez hazırlamış, doktora yapmış gibi bakışlarla dediğim dedik, öttürdüğüm saksafon edalarıyla, tek kaş havada yukarıdan aşağıya doğru bakmaya başlıyor. Çünkü bilmemne dizisinde olay anlatılmıştır, tüm bilinmeyenler açığa çıkarılmıştır, gerisi boştur. Bilmemnevadisi isimli raaakipsiz dizimiz de bu türlere güzel bir örnektir. Halkımızın önemli bir kısmı, tüm dünya düzeni ve ülkemiz gizemlerini bu dizi sayesinde çözmüş, bilinmeyenlere ulaşmıştır. Bu dizi müdavimlerinin önemli bir kısmı, ciddi ciddi kendini tüm dünya düzeni hakkında bilgili ve uyanık, faka basmaz, kül yutmaz olarak görmekte. Facault’un Sarkacı Muharrem’in Bakracı, Da Vinci’nin Şifresi, Şukufe’nin Kepçesi, olay bitmiş.

Eğitici, öğretici, uyandırıcı yöndeki büyük hizmetleri tartışılmaz bu meşhur dizimizin sinema versiyonu ise kanımca çok önemli bir hizmette  daha bulunmuştur. Tarihimizde bir ilki yaşadığımız o kahredici çuval geçirme olayından sonra, anılan filmde bizim çocuklardan birisi amerigalı gumandanın kafasına çuvalı hörttedenek geçirmiştir. Öyle olmaz, böyle olur yapmıştır. Çocukken gittiğim Malkoçoğlu filmlerinde Allah uzun ömürler versin Cüneyt Arkın’ın Bizanslı kraliçeyle derdest olduğu anda da sinemada bir alkış tufanı kopardı. Tıpkı o an gibi, tüm bir milletin duyguları yükselmiş, yüreklerine su serpilmiş, gittikçe şişkinlik yapan gazı alınmıştır. Hele bir de amerigalı bir kötü adamın kızını da bizim kasıntı uşaklardan birine aşık ettirselermiş bu film dadından yenmezmiş.

Yaptıkları bu hizmeti takdir etmemek, küçümsemek bu fakir de dahil kimin haddine. Kendilerinden, aslında uzayda hayat var mı, Nasa’nın şu anda sahip olduğu fakat gizlediği teknolojik düzey nedir, Evrim teorisi aslında ne ayaktır yönündeki kafa karışıklıklarını giderecek bölümler de beklemiyor değilim.

İşin tek ve önemsiz yanı ise belki de çuval olayının yüzyıllarca tarih kitaplarında yerini alacak olmasıdır. Buradan bizi yöneten tüm büyüklerime sesleniyorum;

Alparslan’ların, Fatih’lerin, Atatürk’lerin şanlandırarak yazdığı tarihimize kendi katkılarını da not düşürmeleri; biz de karşılığını verdik, gereğini yaptık, bu filmde de biz onlara goduk meyanında bilgileri tarih kitaplarına gururla geçirtmeleridir dileğim.

Yahu şu dizi olaylarını biraz yazayım dedim, hatırıma bu çuval utancı düşünce konu nereye geldi, neyse.

Geçen haftasonu, loyloyloy türünde uğultular kulağıma gelmişti. Bir baktım ki fitbol sez0nu başlamış. Yakında o konulardan da bahsetmezsem olmaz.

-Eftenpüften olacaktı Ya Sabıra Döndü Serisi-